Af en toe post ik wel eens foto’s van mijn kind op Facebook. Ziet er allemaal redelijk gezellig uit. Je zou bijna denken dat ons leven echt zo was. Maar dat is het niet. Er zit een groot, héél groot, verschil tussen die foto’s en wat er echt gebeurt.
Een voorbeeldje? Zo postte ik in mijn vakantie een paar foto’s vanaf het strand op Mallorca. Mijn dochter was op de foto’s in een schattig badpakje aan het spelen met het zand, later hobbelde ze met haar vader naar de zee en ach wat leuk – daarna dronken we nog gezellig een drankje op de strandstoel.
De keiharde waarheid?
Mijn dochter was in eerste instantie eigenlijk helemaal niet van plan om lekker bij de strandstoel zandtaarten te maken. Joh, ze rende alle kanten op. Gelukkig kon ik haar af en toe nog net bij de bandjes van het badpak grijpen. Anders was ik d’r kwijt geweest.
Daarna moest en zou ze achter haar vader aan in de zee. Maar die zee was best koud. Geen goed plan. En dus moesten we haar de hele tijd daar weghouden. ‘LIVVVVVVV!’ klonk regelmatig over het strand. Hielp niet zoveel. Vooral omdat andere mensen in de buurt de neiging hadden om dat ook te roepen.
Bovendien stoof mijn dochter telkens heel enthousiast langs een tostibruin stel dat meer geïnteresseerd was in de zon dan in kinderen. Vooral de man in kwestie keek nogal chagrijnig naar mijn dochter. En je kunt veel zeggen van mijn dochter, maar daar was ze niet van onder de indruk.
In ‘t geheel niet.
Sterker nog, het ongenoegen was geheel wederzijds. En dus rende mijn dochter in een onbewaakt moment bij de strandstoel vandaan, spurtte naar de man, bukte en pakte met haar hand een grote hap zand. De man – die er nog heel lekker bijlag met zijn ogen dicht – had geen idee wat ‘m boven t hoofd hing.
Ik heb nooit zo hard over een strand gerend.
Net op tijd kon ik mijn dochter bij de man vandaan plukken en voorkomen dat er een hele lading zand op de aalgladde tosti terecht zou komen. Want hoe leuk dat ook geweest was, in ruzie had ik die dag niet veel zin.
Gelukkig kwam daarna haar vader weer de zee uit en mocht mijn dochter van hem – ondanks dat koude water – best wel even weer mee de zee in. Dat was een hit. Al kwam ze er natuurlijk koud en rillend uit. En ja, wat moet je dan doen? Nou, schone kleding aan natuurlijk.
Dat heb ik gedaan. Maar onder luid, luid, luid protest van mijn dochter. Vond de helft van het strand ook niet zo fijn. Daarna moesten we allemaal even bijkomen. Vandaar ook dat blikje drinken op die strandstoel.
En daarna had ik het gehad. Wat nou, ontspannen op een strand? Hier was niets ontspannends aan. ‘Ik ga straks naar een terras’, kondigde ik aan. Mijn vader ( ‘dat-strand-doe-ik-voor-je-moeder’) keek meteen heel enthousiast. Het duurde maar even of we zaten op een terras van een restaurant.
Met eten, drinken en schaduw. Daar is ook een foto van gemaakt. Die staat op mijn telefoon. En uitgerekend op die foto kijken we allemaal collectief chagrijnig.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie