Kindloos.

Zonet heb ik maar weer even een was gedraaid, ik heb mijn eerste stukken getikt, mijn koffer gepakt en nu zit ik met een kop thee in mijn hand voor mij uit te staren. Het is stil. Zelfs mijn twee katten lijken onder de indruk van de rust. Mijn dochter is er namelijk niet. En dat moet even wennen.

Mijn dochter is eigenlijk altijd bij mij, dus ik ben gewend aan speelgoed door de hele kamer, constant opruimen, eten en drinken halen, dingen regelen en de hele tijd ‘maaaaaaaaammmmm’ horen.

Logeerpartij bij opa en oma
Maar dat hoor ik nu niet. Vanochtend heeft mijn vriend onze dochter naar mijn ouders gebracht. Daar gaat ze meteen een nacht logeren. Wij gaan naar North Sea Jazz in Rotterdam, dus dat is wel zo handig. En in verband met nog een aantal afspraken leek het ons nog handiger om haar vanochtend te brengen.

Prima. Ging nog best goed. Dochterlief was vrolijk, de spullen waren zo ingepakt en met een ‘daaaaag mama’ verdween ze in de auto.

Ik ben niet de enige …
En toen was het stil. Nu zijn de enige geluiden die ik hoor van de wasmachine, de vaatwasser en de radio. Ook wel eens lekker, maar tegelijkertijd raar. Het klopt niet.

En ik ben trouwens niet de enige. Deze week kwam een vriendin langs die net haar twee zoons bij haar schoonouders had gebracht voor een logeerpartij. De oudste bleek een heuse logeerprofessional, terwijl dit voor de jongste de eerste, echte keer werd. ‘Ik ben nog nooit een nacht zonder ‘m geweest’, gaf ze toe. ‘Ik hoop maar dat het goed gaat.’

Ze had het vooral over zichzelf.

Gelukkig kreeg ze al een berichtje van de schoonouders dat alles prima verliep. De opluchting straalde er vanaf.

Maar wat als je je kinderen weken niet ziet?
En dan hebben we het maar over een paar nachtjes, want tegelijkertijd bedenk ik mij ook dat kennissen en vrienden die hun kinderen door een scheiding of door andere omstandigheden weken hun kinderen niet zien, het helemaal zwaar hebben.

Dat wordt skypen. Of facetimen. Of Whatsappen. Of gewoon allemaal tegelijkertijd.

Voordeel?
Of het af en toe even laten, want rust heeft soms ook zo z’n voordelen. Zo ga ik vanochtend razendsnel door mijn to do lijst heen. En ik heb nu mijn kop thee in één keer opgedronken. En kansloos voor mij uit gestaard. Zonder op te staan. Nou, dat was al even geleden. Ook wel eens fijn. Al ben ik blij dat ze er morgen weer is.

Afbeelding: Daniëlle Spoelstra