Moeders voor Moeders: ja, ik deed ook mee

Vanochtend kreeg ik een mailtje van Moeders voor Moeders met de mededeling: ‘Jij hebt de volle tien weken meegedaan! Hiervoor willen we je enorm bedanken.’ Nou, da’s fijn. Het is nu achter de rug. Ook wel lekker. Maar hé, alles voor het goede doel.

Moeders voor Moeders
Nog niet bekend met Moeders voor Moeders? Dit is een organisatie die urine inzamelt van zwangere vrouwen. Uit deze urine wordt het hCG-hormoon gewonnen. Belangrijk, want juist dit hormoon wordt door farmaceutische bedrijven gebruikt voor het vervaardigen van geneesmiddelen die worden gebruikt bij vruchtbaarheidsbehandelingen. En dat is weer van belang voor stellen die juist niet zo makkelijk kinderen kunnen krijgen.

Een prima doel dus.

Vruchtbaarheidsbehandelingen
En ja, ik ken een aantal van die stellen. Sommige stellen lukt het na een hele hoop ziekenhuisgedoe toch om een kind te krijgen. Er zijn ook stellen die dat nooit lukt. Maar je weet in ieder geval één ding zeker: als de medicijnen er niet zijn, wordt het helemaal lastig.

Deelname
Dat is ook de reden waarom ik mijn tweede zwangerschap heb meegedaan. Mijn eerste zwangerschap verliep zo chaotisch ( verhuizingen, bloedverlies, pas met dik tien weken weten dat je zwanger bent) dat ik al veel te laat was voor de deelname.

Uitleg van een informatrice
Maar bij mijn tweede zwangerschap was ik er vroeg bij. De assistente van de verloskundigenpraktijk greep meteen de kans om te vragen of ik mee wilde doen met Moeders voor Moeders. ‘Ja hoor’, riep ik nog. ‘Geen probleem.’ En dus zat er een paar dagen later al een informatrice ( ja, zo noemen ze dat) bij mij thuis aan tafel.

Was best gezellig. Vooral omdat ik haar via via bleek te kennen, maar dat is weer een ander verhaal. Goed, zij legde mij het hele proces uit. Zo was het de bedoeling dat ik iedere week een kratje met vier kleine tonnetjes vulde. Maandag inleveren bij een verzamelpunt in de buurt, nieuw krat ophalen en een week later weer hetzelfde verhaal.

En ach, wat lief – ik kreeg als cadeautje nog een knuffeldeken voor de baby en een armbandje. Dat armbandje is tot op de dag van vandaag geconfisqueerd door mijn tweejarige dochter. ‘Mooi!’ riep ze meteen. Dat armbandje was ik dus kwijt. De knuffeldeken heb ik meteen opgeborgen.

En dan?
Daarna kon ik meteen aan de slag. Mijn vriend zag er meteen de humor van in. ‘Dus jij plast vanaf nu af aan weken in een potje?’ En daarna barstte hij weer in lachen uit. Echt, op sommige vlakken blijven mannen altijd tien jaar. Maar hé, het kwam er wel op neer.

Het was even wennen, maar daarna kwam er een soort routine in. Al is het oké dat het nu is afgelopen. Gewoon zonder nadenken naar het toilet gaan, is ook weer prima. Maar alles voor het goede doel. ‘Dankzij jouw hulp kunnen stellen met vruchtbaarheidsproblemen geholpen worden’, stond niet voor niets in de mail. Ik hoop ‘t van harte voor die mensen.

Want als ik één ding weet door die verhalen uit mijn omgeving, is dat het vreselijk is om telkens af te wachten of je wel of niet zwanger kunt worden. Vergeleken met die situatie stelt mijn inspanning niet zoveel voor. Maar hé, alle beetjes helpen. Vraag Moeders voor Moeders maar.

Ook zwanger en wil je je aanmelden? Dat kan hier.

Afbeelding: Moeders voor Moeders