Hallo peuterpuberteit. Je bent vermoeiend.

Onlangs vroeg ik mij nog af of mijn dochter last zou krijgen van die de peuterpuberteit, maar nu weet ik het zeker: het is begonnen. Sterker nog, we zitten er middenin. En het is me toch een partij vermoeiend. 

Alles is een strijd
Mijn dochter ontpopt zich de laatste weken tot een regelrecht draak van een kind dat niets wil, van alles een strijd maakt en haar zin wil doordrijven. Gebeurt dat laatste niet (en dat is dus vaak), dan werpt ze zich woedend tegen de grond, gilt of gooit ze gefrustreerd dingen van zich af.

En ja, dat kan de héle dag zo doorgaan.

Een willekeurige dag uit het leven van een peuterpuber …
Het begint ‘s ochtends al met ‘t wakker worden. Geen idee of ze consequent met het verkeerde been uit bed stapt, maar happy is ze niet. Vooral niet als er gewassen en aangekleed moet worden. ‘NEEEEEEEE’, wordt er gehuild. Kleding mag niet aan en d’r haar willen kammen staat gelijk aan een oorlogsverklaring. Vooral omdat ze tegelijkertijd andere plannen in d’r hoofd heeft. Zo wil ze op d’r stoel zitten en spelen met de knuffel die nou net beneden ligt.

Tegen die tijd heb ik het zweet op mijn voorhoofd.

Maar dan moet ze nog naar beneden gesjouwd worden, want ook al heeft ze vijf minuten eerder besloten dat ze naar beneden wilde, ze besluit nu net zo snel dat ze boven wil blijven. ‘BEEEEEDDDD!’ Als ik haar dan toch – al dan niet over de schouder- naar beneden heb gekregen, begint de volgende strijd: het eten.

Eerst is de fles pap er niet snel genoeg (‘ETEN!), dan is de fles pap geheel overbodig en smijt ze ‘m weg om ‘m vervolgens vijf minuten te negeren en te eisen dat ze tekenfilms ( ‘DORA!’) móet kijken. Waarop natuurlijk weer een driftbui volgt.

De rest van de dag staat ook in het teken van driftbuien ( bij voorkeur in de supermarkt), huilbuien en dingen doen die niet mogen zoals het slopen van d’r speelgoed of het terroriseren van de katten.  Het middageten en avondeten verloopt volgens hetzelfde riedeltje en ook het avondritueel verloopt niet veel makkelijker.

Bekaf
Tegen die tijd ben ik overigens al bekaf van het gedoe en heeft mijn vriend het overgenomen.

Maar nu niet denken dat zij het hem wel makkelijk maakt. Zo wil ze dan weer wel en dan weer niet onder de douche, wil ze wel of niet voorgelezen worden, is het aankleden eveneens een drama, net als het slapen. Vooral als ze niet ingestopt wil worden en gewoon rechtop blijft staan in d’r bed. Maar waag het niet weg te gaan, want dan volgt er een huilbui die z’n weerga niet kent.

‘Man, man, hoe lang duurt die peuterpuberteit eigenlijk?’ vroeg vriendlief laatst. ‘Ongeveer tot de kleuterschoolleeftijd’, antwoordde ik ( dat had ik ergens opgezocht op een heule verantwoorde website voor ouders). ‘Dat duurt nog best lang’, verzuchtte vriendlief.  Je begrijpt: ik begreep dat op mijn beurt weer volledig.

En opeens is er niets aan de hand …
Maar nu komt het: vanochtend was er voor het eerst sinds weken niets aan de hand. Mijn dochter was vrolijk. Goh. Ik kreeg een knuffel en een ‘hoi’ toen ik d’r uit bed haalde, het aankleden was geen probleem en ze at probleemloos haar eten op. Niet een keer werd er gehuild, niet een keer kregen we voor half acht ‘s ochtends een driftbui en niet één keer werd er met iets gesmeten.

Het. Was. Rustig. Ik schrok me rot.

‘Het is een fase’
Ik heb daarom goede hoop dat die peuterpuberteit bij vlagen komt. Zoals vriendinnen met kinderen in dezelfde leeftijd allemaal zeggen: ‘HET IS EEN FASE.’ ‘Tenminste, dat mag ik hopen’, riep een vriendin laatst. ‘Anders hebben we nog heel veel wijn nodig.’ Die opmerking heb ik er overigens ingehouden.

Met elkaar en een hoop wijn overleven we die fase vast. Al hou ik mijn hart vast voor die latere puberteit van mijn dochter. Ik denk dat ik dan maar een wijnkelder aanleg.

Afbeelding: © Maksim Toome | Dreamstime.com