Een chaotische dag.

Al dagen doe ik mijn best om mijn dagen met een peuter en een baby minder chaotisch te laten verlopen. Maar daar slaag ik maar matig in. Orde in de chaos aanbrengen? Ik kan het momenteel even niet. Vandaag was namelijk weer zo’n chaotische dag. 

Eerst was het nóg erger
Een schrale troost: tijdens de eerste maanden van mijn oudste dochter was ik er nog veel minder goed in. Hoewel ik alleen maar een baby had om voor te zorgen, had ik regelmatig dagen dat ik die douche niet eens bereikte, vergat om te lunchen of mijn trui andersom aantrok.

Het gaat iets beter. Toch?
Nou, dat is niet meer het geval. Tegenwoordig douche ik – al dan niet met een baby in een wipstoel erbij – nog bijna alle ochtenden van de week, het lukt mij om het ontbijt en de lunch er tussendoor in te proppen ( neem dat maar letterlijk) en ik heb nog maar één keer mijn vest achterstevoren aangetrokken. Overkomt de beste, bedacht ik mij toen maar.

Maar goed, het gaat helemaal niet zó énorm slecht. Zeker niet nu ik moet zorgen voor een peuter én een baby.

Chaotische dag
Maar dat wil niet zeggen dat de dagen smooth verlopen. Vandaag is zo’n dag. Zo werd ik met een schok ‘s ochtends wakker rond een uur of zes, zeven. Mijn vriend stond al onder de douche, de oudste had-ie net wakker gemaakt ( want peuterschool) en de baby ontwaakte ook een kwartier later. Schreeuwend natuurlijk, want mevrouw had honger.

Dat hield in dat we binnen een half uur van alles moesten combineren. De oudste dochter in de kleding, ontbijten, baby te drinken geven, staartjes in het haar van de oudste doen, bedenken waar haar schoenen lagen, lunchtrommels klaar maken, niet vergeten om luiers mee te geven, de tas van de oudste checken en basically ervoor zorgen dat we dit alles deden terwijl niemand zijn kleding achterstevoren aantrok.

Dat lukte. Min of meer.

En nadat dochter en vriendlief vertrokken waren, gaf ik de baby nog haar laatste restje voeding. En was het tijd voor wassen, verschonen en schone kleding. Maar daarna weigerde ze te gaan slapen. Correctie, ze wilde wel slapen, maar dan op mijn schoot. Niet handig. Maar zodra ik haar ergens anders neerlegde, zette ze het op een brullen.

Dus toch maar weer op mijn schoot.

Oh nee, POEP!
Maar shit, ik moest aan het eind van de ochtend alweer mijn dochter van die peuterschool ophalen. Dus ik probeerde een half uur van tevoren om mijn dochter in de kinderwagen te leggen. Geen succes. Mevrouw zette het meteen weer op een brullen, want ze had weer honger. In razend tempo maakte ik een fles en probeerde dat te geven.

Dat ging best goed.

Tot ze een paar minuten later een poepbroek had waar veel baby’s nog wat van konden leren. En omdat ik niet veel tijd meer had, verschoonde ik haar weer in rap tempo. Intussen brulde mijn baby gewoon door. Had ik al gezegd dat ze honger had? Maar ik had geen tijd om rustig op de bank te zitten met d’r, dus ik legde haar in de kinderwagen, zette de fles op verticale wijze op haar mond, zorgde dat de fles leunde tegen de kap van de kinderwagen en liet haar meteen achter ‘t concept van ‘zelfvoorzienend’ komen.

Dit – lieve mensen – had ik bij mijn oudste dochter nóóit gedaan. Geen haar op mijn hoofd. Maar toen had ik ook geen peuter die opgehaald moest worden.

Overigens had ik op dat moment nog tien minuten om dat te doen. Ik heb gehold achter die kinderwagen terwijl dat flesje vervaarlijk tolde in de mond van mijn jongste die overigens gewoon stug bleef doordrinken. Waarvoor hulde.

Geduld, geduld …
Ik was net op tijd. Buiten adem kwam ik aan. En je weet dat het ernstig is als andere ouders je bij de peuterschool aankijken met een mengeling van een glimlach en een bezorgde blik. ‘Het was even crisis thuis’, riep ik nog. Niet dat het hielp. Ik denk dat ik nu al bekend sta als ‘die rare  zou-het-wel-goed-met-haar-gaan verwaaide moeder.’

Daarna moesten dochterlief en ik lopend naar huis. Een hele uitdaging met een vermoeide peuter die even geen zin had in oversteken of doorlopen. Maar ik behield mijn geduld. Ook toen we eenmaal thuis nog moesten eten en mijn peuter liever het zelfgebakken koekje van haar juf op wilde peuzelen ( vraag me niet hoe ze daaraan kwam ) in plaats van een woest gezond broodje.

Ik werd niet kwaad. Echt niet.

Ook mijn baby had geen zin om te slapen. Zij wilde erbij zijn. Bij voorkeur op mijn schoot. En toen we eindelijk klaar waren met eten ( mijn dochter had toch een appel, een tomaat en twee happen cracker erbij gegeten ), zette mijn baby het weer op een gillen. Niet handig, want mijn tweede moest eigenlijk naar bed voor een middagslaapje.

‘Je hebt geluk’, zei ik tegen mijn oudste. ‘Jij mag tekenfilms kijken terwijl mama je zus de fles geeft.’ Dat vond mijn oudste oké. Vooral omdat dit meteen een teken was voor haar om niet te melden dat ze graag naar de wc wilde, maar het gewoon allemaal ging doen  in – goddank – de luier.

Tot zover Project Zindelijkheid. Mislukt.

Maar toen ik eenmaal klaar was met voeden, legde ik de baby terug in de box ( die het daarna meteen op een gillen zette) en besloot ik toch mijn dochter naar bed te brengen. Nou, ging dat best oké. Vooral toen ik haar omkocht met de belofte dat ze zelf Diego en Dora boekjes mocht lezen in de bed.

Ik koop tegenwoordig heel veel mensen om.

Eindelijk, een gesprek met een volwassene
Nadat ik dat in sneltreinvaart had gedaan, rende ik snel naar beneden voor de huilende baby. Inmiddels zat mijn andere kat er – blijkbaar ter verhoging van de sfeer – gezellig naast te miauwen. Er was maar één oplossing: de baby weer op schoot nemen. En ja hoor, ze was weer stil. In de tussentijd besloot ik mijn moeder maar te bellen.

Ik had namelijk even behoefte aan een gesprek met een volwassene.

Wonderwel viel mijn baby in slaap. Tot ik haar na dit gesprek in de kinderwagen legde. Ze begon acuut weer te brullen. En hield pas op toen – je raadt het al – ze op mijn schoot lag. Ik heb Netflix er maar bij gepakt en mij min of meer verzoend met de situatie.

De rust keerde toch terug …
Tot mijn vriend een half uur later thuis kwam en ik mij realiseerde dat ik eigenlijk niets had gedaan die dag. Gelukkig was hij zo lief om te koken. Daar was niets chaotisch aan. Ik deed intussen een poging om de baby ergens anders neer te leggen, maar je begrijpt al wat er gebeurde: wéér begon ze te huilen. En oh ja, ze had weer honger. Dus toen mijn vriend en dochter aan het eten begonnen, gaf ik de fles. Al zat ik daarna weer boven een dampende poepluier die dit maal écht alle zwaartekrachtwetten tartte.

Daarna heeft mijn vriend ‘t overgenomen. De rust keerde terug. Hij bracht de oudste naar bed en as we speak zit hij nu met haar op de bank. Ze is stil. Vooralsnog. Ik ben even aan ‘t bijkomen van deze dag. Met een wijntje zodat ik weer op kan laden voor morgen. Want dat het morgen chaotisch wordt, is nu al zeker. Maar chaos gaat ook voorbij. Ooit. Tenminste, daar hou ik mij maar aan vast. En anders ga ik nog heel veel wijn drinken. In mijn vest dat ik achterstevoren heb aangetrokken. Dat dan weer wel.