Het is nu vijf weken na mijn bevalling en ik mag écht niet klagen. Ik pas al lang in mijn oude kleding, ik voel me redelijk oké en ik ben alweer in staat om wat dingen te ondernemen. Maar dat betekent niet dat ik álles weer kan doen. Hallo zeg, ik ben nog steeds hartstikke moe en soms echt nog niet mezelf. Maar daar heeft niet iedereen begrip voor.
Tijdens de eerste bevalling ‘t zelfde liedje
Daar kwam ik na mijn eerste bevalling al achter. Zo hing een week na mijn bevalling alweer iemand aan de telefoon dat we toch echt die winactie en allemaal andere dingen op mijn blog en meer platformen moesten aanzwengelen. En dus zat ik – doodmoe en met tranen in mijn ogen – die dagen stukken te redigeren, te bloggen en te mailen.
Ik was kapot. Het enige dat ik later kreeg was een ‘sorry sorry sorry’ van die mevrouw. Daar schiet je geen moer mee op. En dus, zo bedacht ik mij later, moest ik beter mijn eigen grenzen aangeven. Dat zou mij niet overkomen tijdens mijn tweede kraamtijd. Zwangerschapsverlof is niet voor niets uitgevonden.
Het ging nu best goed, tot …
En eigenlijk ging ‘t nu hartstikke goed. Ik voelde me moe, maar redelijk oké. Overdag kon ik zelfs alweer wat gezellige dingen doen ( hallo kapper, hallo winkels en hallo terras). Tot ik een dikke week terug van een PR-bureau een uitnodiging kreeg voor een werkgerelateerd event in Amsterdam. Een mooie kans en een gelegenheid waar ik graag bij wilde zijn.
Maar die uitnodiging kwam te vroeg. Het was in Amsterdam en pas ‘s avonds laat afgelopen. Daarbij woon ik in Friesland, heb geen auto en moest dus ‘s nachts ergens logeren. Logistiek gezien was dat laatste geen probleem ( ik mocht bij een vriendin crashen), maar de gedachte dat ik én een nacht weg moest, mijn vriend moest opzadelen met de zorg voor een maand oude baby en een peuter én ik nog steeds hartstikke moe was, zorgde ervoor dat ik mij onder voorbehoud aanmeldde.
‘Me time’
Ik merkte dat de mevrouw van ‘t PR-bureau ‘t vervolgens niet echt begreep. ‘Ja maar, het is vlakbij het Centraal Station’ ( alsof ik om 12 uur ‘s avonds nog met de trein naar huis kan) en ‘het is me time’ was ‘t antwoord.
Eh, me time? Had deze mevrouw wel kinderen?
Me time is voor mij niet een werkgerelateerd event. Me time is in bad liggen met een goed boek of kansloos naar een slechte tv-serie staren op de bank, dát is me time. Wat zij bedoelde was – zoals een kennis het zo mooi omschreef – ‘PR-bureau time.’
Ik heb gecancelled.
Jonge moeders zijn lastig
En vervolgens heb ik niets meer gehoord. Geen bevestiging, niet alsnog een felicitatie met de geboorte van mijn baby, niets. Het was duidelijk: vrouwen die net bevallen waren of jonge kinderen hebben, waren maar lastig. In gedachten wenste ik haar dan ook binnenkort een drieling toe. Maar dan moest ze wel weer na een maand weer aan het werk. Want hé, zo’n bevalling en zo’n baby stelt toch niets voor? Dan wil je toch lekker een beetje me time?
Dat is pas me time!
Ik ben die dag van het event naar een ander evenement gegaan. Dat was overdag, in de buurt, met mijn beste vriendin en ik kon zoveel witte wijn drinken als ik wilde. Dat is pas me time. Daar knapte ik pas van op. En ik was heel blij dat ik dit keer wél mijn eigen grenzen had aangegeven. Ik leer het nog wel eens. Ik ga nog even genieten van mijn kraamtijd. Doen ze die PR-bureau time maar in de tijd van iemand anders.
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie