‘Hadden jullie nog een speciale reden voor de naam Nicole?’ vroeg een vriend laatst aan mij en vriendlief. Nou, die hadden wij niet. We vonden ‘t stiekem ‘gewoon’ een mooie naam. Al hebben we wel lang getwijfeld tussen meerdere namen …
Hoewel, bij mijn eerste dochter had ik daar geen last van. Het moest Livia – afgekort als Liv – worden. De tweede naam – Florence – duurde iets langer, maar stiekem waren we d’r al snel uit.
Voor een jongen wist ik ‘t wel …
Bij de tweede dochter duurde dat langer. Het gekke? Voor een jongen waren we er waarschijnlijk zo uit geweest. Daar was James – afgekort als Jim – de absolute favoriet. Die tweede naam was d’r dan vanzelf snel gekomen.
Hallo Excel lijst
Maar een tweede dochter? Dat was toch weer even nadenken. Vooral omdat we voelden dat we twee van onze favoriete namen al hadden ‘opgebruikt.’ Gelukkig is mijn vriend altijd reuze praktisch en pakte de keuze van de namen gewoon heel projectmatig aan. We zouden namelijk eens een naam kunnen vergeten. Kuch.
Er werd – jawel – een Excel lijst weer aangemaakt, we negeerden de top 10 namen ( komen net iets te vaak voor) en zetten d’r samen alle namen in die we mooi vonden. Nou lieve mensen, dat waren er nogal wat. Het. Waren. Er. 150. Om moedeloos van te worden.
Strepen
En dus zat er niets anders op dan strepen. Dan mocht de een weer een paar namen afstrepen, dan weer de ander. En ik moet je zeggen, dat strepen is niet altijd even gezellig. Vooral niet als je vriend namen weg streept die jij geweldig vindt.
Zo sneuvelde Eloïse. De reden? Louise wordt in onze omgeving nogal gezien als ‘een kampernaam’ en dus sneuvelde de naam. Tot mijn grote verdriet. En ook Julianne overleefde het niet, ´want dat was het net niet.´ Rosalie ging ook niet. Vooral niet omdat-ie een ongezellig iemand kende die ook zo heette. Oh.
Maar ach, ik streepte af en toe ook zijn favorieten door. Charlotte ( een nichtje heet al Lotte) ging eraan, net als Elize ( ik ken al veel Elize’s) en Helena ( een vriendin wilde al haar dochter zo noemen. Daar kom ik niet aan) ging ook niet door.
Maar voor we het wisten hielden we toch een leuk lijstje over.
De overblijvers
De overblijvers? Dat waren Nicole ( lekker internationaal, mooie betekenis en kort lekker af), Valerie, Veronique, Carice, Juliëtte en Robine. Veronique ging als eerste. Het is namelijk niet lekker uit te spreken voor Angelsaksen, Robine ging daarna ( toch iets te mannelijk) en Carice sneuvelde vervolgens ( ik zag alleen maar dat pruillipje van Carice van Houten voor me).
Juliëtte mocht blijven. Maar dan als tweede naam. Want mooi en ‘t was ook een vernoeming naar mijn vader.
En dus ging het tussen Valerie en Nicole. Uiteindelijk is het Nicole geworden. De voornaamste redenen dat het Valerie niet werd? De afkorting ( ‘Valerietje’ of ‘Val’ ) kon mijn vriend niet echt bekoren en in combinatie met Juliëtte zou dat de initialen van V.J. opleveren. Voor anderen geen probleem, maar ik zag toch echt iemand voor mij die druk in de weer was met het projecteren van caleidoscopische beelden in een club.
Exit voor Valerie.
Enter Nicole
Het werd Nicole. Makkelijk af te korten, lekker internationaal, je kunt er later mee sollictieren en nog belangrijker: het is geen populaire naam meer. Ooit, ergens in de jaren zeventig en tachtig, was het de Emma en Sophie van nu. Maar dat is het al lang niet meer. De piek is al lang voorbij. Nu is ze waarschijnlijk de enige Nicole in de klas. Ook best handig.
Al geef ik meteen toe dat we haar nu allemaal Nikki noemen. Met dank aan haar grote zus die dat duizend keer makkelijker vindt uit te spreken. Nou ja, het klinkt beter dan ‘Vallie.’
En jullie dan?
Maar dan vraag ik mij af: hoe hebben jullie het aangepakt met de namen voor jullie kinderen? Waren jullie er meteen uit of heb je tot het laatste moment getwijfeld? En nog leuker: tussen welke namen twijfelden jullie. Laat het vooral even weten!
Geef een reactie