Het rolt.

Vandaag is het een historische dag. Hoogstwaarschijnlijk niet voor jullie, maar wel voor mijn baby. Na enorm veel inspanning rolde ze vandaag voor het eerst om. En blij dat mijn baby was. 

Niet omdat het zo lang duurde voor ze omrolde. Ze is dik drie maanden, dus dat is best op tijd. Maar let wel, ze was er – ik overdrijf niet – vanaf dat ze negen, tien weken was mee bezig.

Maar toen lukte het natuurlijk nog niet. Hallo zeg, ze was nog lang niet sterk genoeg. Alleen had mijn baby dat nog niet door. Ze bleef het maar proberen en proberen en proberen.

Het resultaat? Gefrustreerd gehuil. En iedere keer dat het niet lukte, werd dat huilen net iets zieliger. Maar opgeven? Nee, dat niet. Ze werd bloedfanatiek.

En dat vonden we allemaal best vermakelijk. Arme baby.

Mijn peuter lag er af toe naast op het vloerkleed. Soms gaf ze d’r zusje ook wel eens een zetje omdat ze een beetje medelijden had met de baby. ‘Kijk mama,’ zei ze dan. ‘Het rolt!’ Maar dat telde natuurlijk niet. Al werd mijn baby dan wel weer blij dat ze op haar buik lag.

Tot vandaag.

Ook vandaag lag ze gefrustreerd haar best te doen op dat kleed. En ook ik gaf haar een zetje. Daarna rolde ik haar weer terug op de rug. Maar opeens lag ze op haar zij, gooide alles naar voren en rolde opeens op haar buik.

Ze was zelf ook stomverbaasd en wist even niet meer wat ze nu moest doen. Ik rolde – nadat ik een foto had gemaakt, zo sneu ben ik dan ook wel weer – haar vervolgens terug. En daarna kreeg ik een grote smile van d’r. Het was eindelijk een keer gelukt.

Vervolgens was ze zo moe dat ze alleen nog maar wilde slapen. Toch een bijkomend voordeel voor ondergetekende.

Grote kans trouwens dat ze het na haar dutje weer gaat proberen. Maar of het opnieuw lukt? Dat wordt afwachten. Maar he, een mijlpaal is dit dan weer wel. ‘Het rolt’, zou mijn oudste zeggen. Maar dan nu echt.

Afbeelding: Danielle Spoelstra