Het is nog maar een kleine vier maanden geleden dat mijn pasgeboren baby in mijn armen werd gelegd. En nu is de box al weg, krijgt ze haar eerste fruithapjes en is de wieg ingeruild voor een ledikant op haar eigen kamer. Soms gaat het even heel erg snel.
De oudste had ‘t ook
Maar mijn baby is dan ook niet vreselijk goed in het baby zijn. Dat was mijn oudste dochter trouwens ook niet. Een beetje relaxt achterover liggen was d’r amper bij. Haar grootste specialiteit? Gefrustreerd huilen als ze iets wilde – en dat was vaak – en dat ‘t niet lukte. Dat laatste gebeurde trouwens nog veel vaker.
Stiekem was ze pas blij toen ze écht kon lopen en alles ‘zelluf’ kon doen.
Weg box
Ik had gehoopt dat die tweede gup wat relaxter zou zijn. Maar het lijkt wel alsof mijn baby nog fanatieker is. Rollen, rechtop zitten, babbelen … Ze wil het allemaal. Niet dat ze het per se kan trouwens. Maar het os wel om af en toe gek van te worden. Per slot van rekening moet je later in je leven nog genoeg.
Maar nee, iets als relaxt in de box liggen is er niet bij. Mevrouw wil erbij zijn. En het wordt dan ook niet gewaardeerd als we haar in dat ding leggen. Wel wil ze op ‘t speelkleed op ‘t vloerkleed rond draaien zodat ze alles kan zien. Thank you very much.
En dus heeft mijn vriend dit weekend de box uit elkaar geschroefd en opgeruimd. Hallo mijlpaal. En oh ja, die woonkamer oogt weer – voor zover mogelijk – wat leger.
Fruithap
Overigens bleef mijn dochter afgelopen dagen wel gewoon veel huilen. Funest voor je nachtrust en je humeur trouwens. ‘Zou ze weer honger hebben?’ vroegen mijn vriend en ik ons af. De oudste had namelijk ook altijd – ik overdrijf niet – honger en zat zelfs aan de Forte voeding. Grote kans dat die jongste ook zo’n eetlust had.
‘Maar we mogen toch vanaf vier maanden al een fruithap geven?’ riep vriendlief vervolgens. ‘We kunnen dat ook doen.’ Had-ie gelijk in. En dus fietste ik met mijn brakke hoofd naar de stad, haalde een paar potjes en gaf ‘t mijn baby. Een goede zet, want ze at meteen een derde van het potje op. Wat nou wennen aan vast voedsel? Mijn baby vond het heerlijk.
En het allerbelangrijkste? Daarna viel ze meteen in slaap. De rust was terug gekeerd. En ik was door alle stress vergeten om een foto te maken van deze mijlpaal. Dat ook.
Geen wieg, maar ledikant
Maar ze sliep wel. In haar wieg. En misschien kwam het door al die melk en die fruithappen, maar opeens viel het ons op dat ze zowaar te groot werd voor dat ding. Mijn vriend besloot de wieg uit elkaar te schroeven en er weer een ledikant van te maken. Op haar eigen kamer. Heeft ze eindelijk weer alle ruimte.
Daar heb ik gelukkig dan wel weer een foto van gemaakt.
Het was dan ook een weekend vol mijlpalen. Niet voor de rest van de wereld, wel voor ons. Soms maakt zo’n kind in één keer zo’n spurt. Kleine meisjes worden soms wel heel snel groot.
Geef een reactie