Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn social media timelines overspoeld worden door berichten van vrouwen die zwanger zijn, net bevallen zijn of zwanger willen worden. Absoluut niet erg. Liever baby’s dan foto’s van jongens die zwanen mishandelen of agressief kijkende IS-strijders. Alleen verbaas ik mij soms wel over sommige vrouwen. Want een aantal van die vrouwen keek mij vijf jaar geleden nog raar aan als ik zei dat ik graag kinderen wilde …
Leven en laten leven. Toch?
Mind you, dat vond – en vind – ik toen niet erg. Lekker leven en laten leven. Wil jij geen kinderen? Nou, dan begin je er niet aan. Wil je wel aan kinderen beginnen? Dan wens ik je alle succes en geluk. Daarbij moet je zelf keuzes maken waar je gelukkig van wordt. In mijn geval was dat een keuze voor een fijne vriend, een kinderwens en een terugkeer naar het noorden van Nederland.
‘Wat zielig voor je’
Dat werd door sommige vrouwen in mijn vorige woonplaats Amsterdam – en nee, dat waren goddank geen vriendinnen – niet helemaal begrepen. ‘Wat zielig voor je,’ zeiden een paar vrouwen van midden dertig die ik toentertijd tegen kwam in een café in Amsterdam. ‘Nu je helemaal daar in Friesland woont. Zijn daar wel restaurants?’ En nee, dat was geen grapje. Ik lachte alleen maar om zoveel onwetendheid. Maar één ding werd wel duidelijk: na mijn definitieve verhuizing werd ik afgeschreven.
Helemaal toen ik kinderen kreeg. Ik snapte de hint toen een bekende schreef op Facebook in een status ‘dat er toch zoveel ouders zijn die Facebook vervuilen met foto’s van hun kinderen.’ Ik zette haar maar even op ‘negeren.’ Blijkbaar had ze daar behoefte aan. Want ja, van mijn kant kwamen er niet meer kijk-mij-eens-gezellig-doen-om-drie-uur-s-nachts-in-die-hippe-nieuwe-bar of ik-heb-net-vier-weken-lang-alle-niet-toeristische-plekken-op-Bali-ontdekt foto’s.
Andere vrouwen waren minder subtiel en verkondigden gewoon ‘dat ze geen kinderen wilden hebben.’ Kan ook. Iedereen z’n eigen mening. Sommige vrouwen feliciteerden mij dan ook niet met de geboorte van mijn oudste dochter. ‘Want ik heb niet zoveel met baby’s,’ vertelde één van hen aan een een vriendin van mij. Dat mag. De enige mensen die per slot van rekening echt blij met de geboorte van hun kind moeten zijn, zijn gelukkig nog altijd de ouders zelf.
Een enorme verandering
Maar wat schetst mijn verbazing? De laatste maanden bespeur ik op mijn social media timelines een enorme verandering. Als in dat een aantal van die vrouwen in Amsterdam – die mij nog sneu vonden omdat ik een huisje-boompje-beestje-leven ging leiden – opeens een kinderwens hebben. De veertig nadert, de biologische klok tikt en blijkbaar is dat reden voor paniek. Opeens kan ik geen Facebook, Twitter, G+ of andere social media openen zonder op de hoogte te worden gehouden van de voortgang van allerlei vruchtbaarheidsbehandelingen, kinderwensen of allerlei andere baby-gekkigheid.
Ik was en ben nog steeds stomverbaasd.
‘Jij hebt ze al’
Maar ik was wel zo dom om een van die vrouwen veel succes te wensen. En wat denk je? Ik kreeg ook nu weer een sneer. Ik had namelijk al kinderen en begreep de situatie niet. Huh? Dus eerst mocht ik niets zeggen over kinderen omdat andere vrouwen ze nog niet wilden en nu ze wel een kind willen, mag ik niets zeggen omdat ik ze al heb.
Snappen jullie het nog? Ik niet. En ik vrees dat dit ook niet gaat gebeuren.
Mag het een beetje normaal?
En toch wens ik al die vrouwen heel veel succes. Want hoe pittig het soms ook is, kinderen krijgen en ervoor zorgen is en blijft bijzonder. En dat zeg ik niet omdat dit oh zo politiek correct is om te schrijven, maar omdat ik het meen. Ik ben blij dat mijn twee spruiten er zijn. Dat gun je een andere vrouw met een kinderwens ook.
Maar mag het alsjeblieft een beetje normaal? Want ‘t liefst zou ik tegen die vrouwen willen zeggen: ‘het draait niet alleen maar om jou en jouw wereld.’ Maar iets zegt mij dat als het lukt met het krijgen van een kind, ze zich dat heel snel gaan realiseren. Daar verheug ik mij nu al op.
Geef een reactie