Onlangs was ik op een vrijgezellenfeest en tijdens het diner was d´r een interessante discussie gaande. In deze discussie draaide het om de vraag of moeders een maand alleen weg kunnen van hun kinderen. De één vond dat echt geen optie, terwijl anderen ´t niet erg vonden. Ik bleef er nog lang over nadenken …
‘Dat kan ik niet, want ik heb een kind’
Al zal ik jullie eerst even uitleggen hoe die discussie nu ontstond. Dat is wel zo makkelijk. Een vrouw vertelde aan tafel dat ze jong een kind had gekregen, daar overigens bewust voor had gekozen, maar dat het haar niet altijd meeviel. Zo had ze een collega die een maand naar Brazilië vertrok. ´Maar dat kan ik niet, want ik heb een kind.´
Een paar andere meiden aan tafel vonden dat zij dat juist wel kon doen. ‘Daar kunnen die kinderen wel tegen.’ Het kwam erop neer dat ook moeders prima – en dan hadden ze het dus niet over ziekte, werk en verplichtingen – dingen ‘voor zichzelf’ konden doen. Daar hoorde een maand weg ook bij. Op zich niet héél gek gedacht. Een maand alleen weg maakt je niet bepaald meteen tot een slechte moeder.
‘Je hebt er zelf voor gekozen’
Dat schoot een andere vriendin weer in het verkeerde keelgat. Zij vond dat een moeder het verplicht was aan haar kinderen om bij ze te blijven. ‘Je hebt er zelf voor gekozen.’ En daarbij was het zeker niet leuk voor de kinderen. Daar zat ook wat in.
Op dat moment vond ik het vooral afhangen van het karakter en de zelfstandigheid van de kinderen. En een partner of – om maar wat te noemen – een oma kan natuurlijk ook bijspringen.
Je begrijpt: we kwamen er niet uit en de discussie kreeg een ‘we agree to disagree’ einde.
Maar wat zou ik doen?
Later in de trein vroeg die vriendin aan mij wat ik zou doen. Zou ik een maand alleen weggaan zonder mijn kinderen? ‘Nee’, flapte ik er onmiddellijk uit. ‘Dat zou ik niet doen.’ Dat meen ik. Ik zou mijn kinderen vreselijk missen. Ja, ik ben wel eens een nachtje weg, maar dan ben ik blij dat ik weer thuis ben. Laat staan dat ik een maand weg wil zonder mijn kinderen.
En oh ja, ik heb – samen met mijn vriend natuurlijk – zelf voor een leven met kinderen gekozen. Heb ik trouwens geen minuut spijt van. Ik heb jarenlang gefeest en veel plekken op deze aardbol gezien. Mijn leven heeft jarenlang om – welja – mijzelf gedraaid. Nu moet ik ook zorgen voor twee minimensen. Is toch een andere insteek. Een maand alleen weg gaat mij echt niet gelukkiger maken. Integendeel zelfs. En het allerbelangrijkste? Ik weet zeker dat mijn twee mini’s het bepaald niet grappig zouden vinden als ik – of hun vader – een maand weg zou zijn.
Maar dat geldt voor mij en mijn gezin. En dat hoeft niet per se voor iemand anders te gelden. Je hebt gezinnen waar kinderen al op jonge leeftijd zelfstandig zijn of het niet erg vinden dat mama even een maand weg is. Misschien omdat ze het gewend zijn of dat ze prima worden opgevangen door vaders, grootouders of andere hulp. Je weet het niet.
Wat vinden jullie?
Lastig blijft de discussie wel. Voor mij dan. Vooral omdat ik het zelf niet zou doen, maar ik niet meteen tegen de idee ben. Wat vinden jullie? Kan een moeder prima een maand alleen weg zonder de kinderen of vind je dit not done?
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie