Afgelopen zondag moest ik ‘s ochtends even wat dingen doen boven. Een tas opruimen, de schone was in de kast opbergen, dat werk. Mijn baby van vier maanden lag lekker op d’r speelkleed op de vloer. Dacht ik. Want toen ik beneden kwam lag ze niet meer op ‘t kleed. Ze deed een poging om te tijgeren. Hoezo fanatiek?
En dat is stiekem een beetje tegenstrijdig, want mijn baby is eigenlijk hartstikke relaxt. Zolang ze maar eten krijgt, vindt ze het allemaal wel gezellig. Een beetje drinken, een beetje slapen en een beetje spelen. Het gaat prima.
Je zou bijna denken dat ze altijd zo relaxt is.
Dus niet. Zo wil namelijk ook dingen doen waar ze net nog niet sterk genoeg voor is. Zo rolde ze al met drie maanden. Al ging dat puur op wilskracht. Sterk genoeg was ze nog niet en dus ging dat rollen ook niet zo soepel. Maar inmiddels is ze vier maanden en gaat dat rollen prima.
Maar dat is niet genoeg. Op je buik kun je blijkbaar weer hele andere dingen. En dus probeert ze de knietjes omhoog te trekken en zich daarmee af te zetten. En verrek, heel soms beweegt ze inderdaad ook. Maar dan weer niet op de manier die ze graag wil. Laat staan dat ze de goede kant opgaat.
Lees: ook hier is ze nog net niet sterk genoeg voor.
Toch probeert ze het wel. Ze doet er alles aan om ervoor te zorgen dat ze zich maar voort beweegt. Hartstikke nobel natuurlijk. Helaas wel een beetje onhandig voor mij. Een baby die zich voort beweegt moet ik nu echt in de gaten gaan houden. Voor je het weet krijgt ze namelijk wel de slag te pakken en ligt ze ergens onder een tafel.
Ja, dat is mij al eens overkomen bij mijn oudste. Was niet handig.
Maar goed, misschien besluit mijn baby straks wel weer even dat het tijd is voor een rustpauze. Iets met sterker worden, weet je wel. Ik hoop het. Anders word ik straks kampioen-was-opruimer-in-drie-minuten. Hopelijk wacht ze nog even met traplopen.
Geef een reactie