Afgelopen weekend logeerden mijn dochters een nachtje bij hun grootouders. De volgende dag haalden we ze weer op. Mijn oudste dochter was reuze vrolijk en gaf ons een knuffel. Maar de baby? Die was niet blij. Sterker nog, ze was boos. Op mij.
Nu moet ik eerst wel even bij vermelden dat ze een klein half jaar is en pas voor de tweede keer echt uit logeren ging. Voor de rest ben ik eigenlijk altijd bij d’r. Maar hé, dat gold in het eerste jaar ook voor mijn oudste dochter. Maar die heeft nog nooit problemen gehad met ‘t concept logeren. Vond ze altijd gezellig. Vooral omdat ze de indruk wekte dat ze ook wel eens andere mensen wilde zien.
Ik kan d’r geen ongelijk geven.
Maar goed, ik ging d’r – nooit heel slim – automatisch vanuit dat het met die tweede ook zo zou gaan. En tot op zekere hoogte klopt dat ook. Tijdens beide logeerpartijen gedroeg ook mijn baby zich voorbeeldig. Goed eten, prima slapen, lachen … Dat werk. Niets aan de hand, zou je zeggen.
Tot we de kinderen weer ophaalden. Van mijn oudste kreeg ik een knuffel en een grote glimlach. En toen ik hoorde dat de baby wakker was, besloot ik d’r uit haar bed te halen. ‘Hallo Nikki!’ riep ik vrolijk. ‘Mama is d’r.’ Maar in plaats van een grote glimlach, kreeg ik een pruillip te zien van mijn baby. Vervolgens keek ze mij woedend aan.
Serieus, ik wist niet dat een baby van zes maanden zó boos kon kijken.
Woedend was ze. Alsof ze boos was dat ik was weggegaan. Mijn vriend – die later binnenkwam – kreeg trouwens wel een grote glimlach. Maar als ze mij weer zag, verdween dat ding als sneeuw voor de zon. Ik vond het niet gezellig. Mijn vriend moest er vooral heel hard om lachen. ‘Geen verlatingsangst, maar verlatingswoede’, grapte hij nog. ‘Ze is gewoon boos dat jij er niet was.’
Ik vond het vooral naar. En ik voelde me een ietsiepietsie schuldig. Gelukkig besloot de baby dat na vijf minuten het wel mooi geweest was. Al kreeg ik overdag nog wel een paar boze blikken. Gelukkig gedraagt ze zich vandaag weer normaal en kan ze gewoon weer naar mij lachen. En dat is maar goed ook, want boze baby’s zijn niet gezellig. Verlatingswoede of niet.
Geef een reactie