De eerste week van augustus is aangebroken en dat betekent dat hier de Sneekweek begint. En dat is niet alleen zeilen en zuipen, ook de kermis hoort erbij. Afgelopen zaterdag gingen we daar naar toe met de meisjes. Mijn baby onderging ‘t stoïcijns, maar mijn peuter raakte volledig over d’r toeren. Maar dan ook écht.
Mind you, ze was wel eerder op de kermis geweest. Vorig jaar keek ze d’r ogen uit, trok ze aan een paar touwtjes voor een cadeautje en vond ze de draaimolen het einde. Maar ach, ze was nog geen twee en kon nog niet in andere attracties. Het was goed zo.
Maar deze zomer wordt ze drie. Hartstikke leuk. Vooral omdat ze zich nu bewust wordt van de wereld om d’r heen. En dus kijkt ze met andere ogen naar dingen. Ook naar de kermis, zo bleek later.
Booster Maxxx …
Zo spotte ze – toen we naar de kermis toeliepen – al een hoge attractie op de kermis. Dat was de Booster Maxxx. Zie het maar als een lange arm met aan weerszijden stoeltjes waar mensen in kunnen zitten. Vervolgens gaat die arm slingeren en ga je telkens over de kop. Dat is, lieve mensen, mijn idee van hel. Ook mijn peuter vond het doodeng. ‘Mama, ik wil niet in die hoge’, zei ze en ze trok wit weg. En hoe ik haar ook probeerde gerust te stellen, ze bleef maar staren naar die Booster Maxxx.
Op de kermis zelf ging het al niet veel beter. De housebeats dreunden lekker door, de Booster Maxx bleek niet de enige doodenge attractie en op het spookhuis stond een griezelige heks. Mijn peuter dreigde er zelfs vandoor te gaan door al die herrie. Mijn vriend kon d’r nog net op tijd bij ‘t t-shirt grijpen.
Maar daarna keerde ‘t tij …
Gelukkig ging het daarna wel veel beter toen ze touwtjes mocht trekken bij een hele vrolijke meneer. De beloning? Een bal met de prinsessen van Frozen. Mijn dochter kon d’r geluk niet op. Al wilde ze op dat moment alleen nog maar bij mijn vriend op de arm zitten.
Tot mijn vriend voorstelde om in de botsauto’s te gaan. Dat wilde mijn dochter wel. Tenminste, zolang ze maar in die roze botsauto mocht. Dat vond mijn vriend geen probleem. En hoewel ze d’r eerst nog een beetje bleekjes bij zat – het was de eerste keer ooit in een botsauto – vond ze het al snel geweldig. Zo geweldig dat ze er na een paar ritjes niet meer uit wilde.
Mijn vriend heeft haar d’r schreeuwend uitgehaald.
Gelukkig was daarna wel het tij gekeerd. De draaimolen was geen probleem meer, er werd op eendjes gevist en vooruit, die draaimolen kon wel een keer. En hoe leuk, haar oma kondigde aan dat ze er ook aan kwam. In de tussentijd gingen we dan nog effe naar de tuin van ‘t stadhuis waar allemaal springkussens stonden.
Daar heeft mijn dochter zich ongans gesprongen.
Stuiteren
En toen d’r oma er eenmaal was op de kermis, mocht ze weer in de draaimolen, ging ze zelf in een autootje in een attractie voor kinderen en werd er weer aan touwtjes getrokken. Toen d’r aan het eind nog een hele suikerspin naar binnen werd gewerkt, wist ik het: mijn dochter ging de rest van de dag stuiteren.
Dat deed ze. High van de suiker en alle indrukken, kon ze eenmaal thuis alleen maar huilen. En vervolgens ging dat huilen over in schreeuwen. Mijn peuter was helemaal over d’r toeren. Er viel niets meer mee te beginnen. Het is me nog net gelukt om die tanden te poetsen ( ik herinnerde me die suikerspin nog net iets te goed) en heb haar in bed gedropt.
Binnen vijf minuten sliep ze ( en dat is best bijzonder, lees maar). Ze was volledig uitgeput.
‘Weer naar de kermis!’
De volgende ochtend werd ze toch weer heel blij wakker. ‘Weer naar de kermis!’ riep ze blij. ‘In de botsauto!’ Maar dat hebben we maar niet gedaan. Ik heb d’r lekker laten spelen in de tuin. Stukje bij beetje vertelde de peuter mij alles over de dag ervoor. Ze moest effe alles verwerken.
Maar ach, we gaan nog wel een keer deze week naar de kermis. En waarschijnlijk is mijn peuter dan beter voorbereid. Tenminste, dat hoop ik dan maar. En anders drop ik haar ‘s avonds – heel vroeg – weer doodmoe in bed. Heeft ook z’n voordelen.
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie