Onlangs plaatste mijn beste vriendin een link van een artikel op mijn Facebook timeline. De titel? ‘Ik heb de babynaam van mijn beste vriendin gestolen.’ Het commentaar van mijn vriendin:’oh die bitch!’ En daar was ik het helemaal mee eens. Sommige dingen doe je namelijk niet. En daar hoort ‘t jatten van de favoriete babynaam van je beste vriendin wat mij betreft bij.
In vertrouwen verteld
Maar eerst even terug naar dat artikel in De Telegraaf. Hierin biechtte een zwangere vrouw op dat zij van plan was om de favoriete babynaam van haar beste vriendin te gebruiken. Zelf konden zij en haar vriend maar niet op een geschikte naam komen en toen haar vriend de desbetreffende naam opperde, was deze voor deze vrouw meteen raak.
Een dingetje? Haar beste vriendin had haar al veel eerder in vertrouwen verteld dat als zij een dochter zou krijgen, zij het kind deze naam wilde geven. Maar ja, deze beste vriendin had al net een zoontje gekregen en een tweede kind was nog niet aan de orde. Daarbij was de vrouw in kwestie bijna uitgerekend en vond ze dit gewoon de mooiste naam. Want waarom je dochter een naam geven die je minder mooi vindt? En daarbij, misschien zou die vriendin alleen nog maar meer jongens krijgen?
En dus besloot ze het er maar op te wagen. Al was ze wel benieuwd naar de reactie van haar vriendin. Maar ach, de vriendschap zou het heus wel overleven. Dacht zij dan.
Opportunistisch gedacht?
Dat vond ik toch echt wel heel erg oppervlakkig en vooral opportunistisch gedacht van die vrouw in kwestie. Als mijn beste vriendin dit gedaan had, was ik woest geweest. Razend. Boos. Niet eens zozeer vanwege die naam, maar omdat je elkaar die namen in vertrouwen vertelt. En dat vertrouwen beschaam je niet.
Ik deed ‘t wel
En ja, daar heb ik ook rekening mee gehouden met het kiezen van de namen voor mijn eigen twee dochters. Namen waarvan ik wist dat goede vriendinnen die wilden gebruiken als ze zelf een dochter kregen, gingen meteen van de lijst af. Het gaat om ‘t principe namelijk. En ik weet dat een aantal vriendinnen dat ook met ‘mijn’ naam ( Liv) hebben gedaan.
Bovendien kun je kiezen uit duizenden en duizenden namen. Zelf geen naam kunnen vinden is toch een ernstig gebrek aan creativiteit en originaliteit. Zo moeilijk is het ook alweer niet. Het is per slot van rekening geen hogere wiskunde.
‘Maar je kunt een naam toch niet claimen?’
Overigens waren een paar andere mensen wel ietwat verbaasd toen ze de reacties lazen van mij en mijn beste vriendin. ‘Maar je kunt toch een naam niet claimen?’ Absoluut. En als iemand – die niet je beste vriendin is en al helemaal niet weet dat jij je kind zo wilde noemen – zijn of haar kind dezelfde naam geeft, is het gewoon pech. Al hoeft het jou dan niet per se ervan te weerhouden om je kind zo te noemen. Dat is niet erg. Daar kunnen heel veel mensen prima mee leven. Ik ook.
Maar als je in vertrouwen ooit aan elkaar je favoriete kindernamen hebt verteld en je bent heel goed bevriend, dan is het wat mij betreft een no go. Benieuwd of dat ook voor de beste vriendin van de zwangere vrouw in kwestie geldt. Misschien dacht zij wel hetzelfde als mijn beste vriendin. ‘Oh die bitch.’ In dat geval overleeft die vriendschap het niet. Hopelijk is die naam ‘t waard. Blijkbaar is-ie wel héél bijzonder.
Maar wat vinden jullie? Vinden jullie het ook niet kunnen om de favoriete kindernaam van hele goede vrienden te gebruiken of vind je dat geen enkel probleem?
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie