Deze week werd mijn peuter drie en ze mocht zelf kiezen waar ze naar toe wilde op haar verjaardag. De dierentuin, Plopsaland of Julianatoren. Het werd Plopsaland. Het zal je niet verbazen: mijn peuter vond ‘t daar geweldig. En stiekem vonden vriendlief en ik het ook véél minder erg dan verwacht.
Bumba moe
Afgelopen jaren zijn we namelijk overvoerd met figuren uit Plopsaland. Bumba en Bumbalu waren de eerste helden van mijn peuter. Man, man, man, wat is er veel Bumba gekeken, voorgelezen en mee gespeeld. Het werd zoveel dat ik geen Bumba meer kon zien en horen.
En toen kwam K3. Maar eerlijk, dat kan ik nu een stuk beter hebben. Al moet je mij dat over een paar jaar nog maar een keer vragen.
Plopsaland
Maar goed, juist in Plopsaland draait het om al die figuren. Dat zagen we al meteen toen we bij Plopsa Indoor in Coevorden aankwamen. Op vlaggen buiten het gebouw figureerden Bumba, Wicki de Viking en K3 en op het voetgangerspad naar de entree was al te zien hoe kinderen buiten in speelgoedauto’s reden, tankten bij het roze K3 tankstation of bij de K3 brandweer een fictief brandje blusten.
Dat beloofde veel goeds.
Dat kon overigens niet écht gezegd worden van de entreeprijzen, want je betaalt toch al snel een kleine twintig euro per persoon. Maar hé, jammer dan. Al die pretparken zijn aan de prijzige kant. Maar in Plopsaland krijg je daar wel leuke attracties voor peuters en kleuters terug. Best belangrijk, want in andere pretparken zijn vooral die peuters vaak nog iets te klein voor de attracties.
Nee, dan Plopsaland. Daar hadden ze indoor een soort dorp gemaakt met allerlei lichtgevende attracties terwijl je gehoor continu wordt overvoerd met het geluid van gillende kinderen en alle bekende deuntjes van Studio 100 ( de Vlaamse mensen achter Plopsaland). op de achtergrond Ik hoorde het Kabouter Plop zeker drie keer voorbij komen.
‘Gekkenhuis’, zei mijn vriend niet voor niets na een tijdje.
Overweldigd
Geen verrassing dat mijn peuter ‘t in het begin wel erg overweldigend vond en niet wist waar ze moest beginnen. Ik wel, ik moest de baby eten geven. Nou, daar was gelegenheid genoeg voor in het restaurant dat midden in het park stond. En intussen kon mijn peuter ‘t eerste rondje doen met d’r pa. Laat ik het zo zeggen: ze vond de glijbaan op dat moment net te doen.
Daarna was ‘t tijd voor een broodje, een patatje en wat drinken. En mijn peuter keek opeens – al patat kauwend – vol interesse om zich heen naar al die attracties. ‘Waar wil je straks als eerste naar toe?’ vroeg ik nog. ‘De K3 disco?’ Dat wilde ze. Sterker nog, daar was ze tijdens het eerste rondje met mijn vriend al langs geweest.
Feilloos wees ze ons daarna de weg. Ik hobbelde er met de kinderwagen – met daarin een stomverbaasde baby die niet wist wat d’r overkwam – achteraan. Mijn vriend vond het vooral heel grappig. ‘Mevrouw zal ons wel even vertellen waar we naar toe gaan.’
En toen ging het los …
Dat deed ze. Ze heeft de longen uit haar lijf gedanst in de K3 disco, wilde vervolgens in de Bumba vliegtuigjes, ging weer van de glijbaan, reed buiten in een K3 brandweerauto, bluste vervolgens een brandje bij de K3 brandweer, ging los in de speeltuin, ging zeker vijf keer in de draaimolen om daarna weer in de Mega Mindy helikopters te gaan.
Meet & Greet met Bumba
Tussendoor was er op ‘het dorpsplein’ nog een meet & greet met Bumba en Bumbalu. Je weet wel, de vroegere idolen van mijn peuter. En opeens waren ze d’r ‘in ‘t echt.’ Dat vond mijn peuter toch spannend. Ze wilde het liefst met haar duim in de mond wegrennen. Dat heeft ze overigens niet van een vreemde: vroeger had ik dit ook onmetelijk spannend gevonden.
Zeker toen bleek dat er ook nog een fotomoment met Bumba en Bumbalu was. Stiekem wilde ze wel, maar eigenlijk ook weer niet. Ze vond ‘t te eng. Mijn vriend pakte d’r uiteindelijk toch op en ging in de rij staan. ‘Vindt ze hartstikke leuk joh’, mompelde hij nog. ‘Ik wil niet’, gilde mijn peuter vervolgens. Ze vond ‘t zo eng dat ze niet eens durfde te kijken naar Bumba en Bumbalu. Tot het fotomoment. ‘Neeeeeee!’ gilde mijn peuter! Maar mijn vriend zette haar toch op het podium neer. Naast Bumba.
En misschien denk je nu dat wij van die pedagogisch onverantwoorde ouders zijn ( nou ja, dat zijn we soms ook wel), maar het ongelofelijke gebeurde toch. Bumba – die blijkbaar veel ervaring heeft met kinderen – gaf haar een knuffel. Mijn dochter haalde de duim uit haar mond en gaf hem een dikke knuffel terug. En toen Bumbalu ook nog een knuffel gaf, kon mijn dochter alleen maar lachen. Ze draaide om als een blad aan de boom. Mijn vriend stond grinnikend naast het podium. En eerlijk gezegd ik ook.
Mijn dochter kwam vervolgens glunderend van het podium. ‘Bumba is lief!’ zei ze nog. De foto was dan ook prima gelukt. Geen tranen, wel een lach. Beter kan niet. En nu is ze apetrots op de foto. Lijstje eromheen, niets meer aan doen. Je begrijpt dat de Bumba show die een uurtje later begon, helemaal een succes was. Al moesten we haar nog wel ergens uit De Klimboom ( een soort van mini Ballorig) vissen.
‘Nog een keer naar Plopsaland!’
Aan het eind van de middag was ‘t tijd om naar huis te gaan. Mijn peuter was doodop. ‘Nog een keer naar Plopsaland mama’, riep ze in de auto – net voor ze in slaap kukelde – op de terugreis. En dat gaan we doen. Want Plopsaland is best te doen. Voor kinderen én voor ouders ( ze hebben er zelfs goede wijn). Het park is diverser dan je denkt. En als het mooi weer is, kun je lekker buiten zitten. Ook fijn.
Al is er maar één echt nadeeltje: vannacht heb ik mijn dromen nog uren in de draaimolen gezeten en K3 aangehoord. En vanochtend betrapte ik mijzelf erop dat ik nog steeds tijdens het tikken van een stukje ‘Mama sé’ aan het zingen was. Maar ach. mijn peuter vond het – zoals ze zelf zei – ‘een hele leuke verjaardag.’ Daar wil ik best drie keer het Kabouter Plop Lied voor aanhoren.
Meer info over Plopsa Indoor in Coevorden? Hier vind je alle informatie
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie