Afgelopen zondagochtend zapte ik langs TLC en zag dat One Born Every Minute ervoor was. Ik ben blijven hangen. Mijn peuter was enorm geïnteresseerd, maar mijn vriend heeft even weggekeken. Niet iedereen vindt bevallingen op tv even leuk.
One Born Every Minute
Want om die bevallingen, daar draait het nu om in One Born Every Minute. In het Leeds General Infirmary en Princess Anne Hospital in Southampton in Groot-Brittannië registreren veertig camera’s nauwgezet de ontwikkelingen vanaf het moment dat de aanstaande ouders binnenkomen totdat ze voor het eerst hun kind in de armen mogen houden.
Helemaal niet gek als je je bedenkt dat alleen al in Groot-Brittannië elke minuut een baby ter wereld ter wereld komt.
Meer over One Born Every Minute
https://www.youtube.com/watch?v=vUP1GBajPbU
Bijzonder
Dat lijkt misschien voor sommige mensen de gewoonste zaak van de wereld, maar toch is iedere geboorte weer iets bijzonders. Vind ik dan. En dus zit ik meestal met tranen in mijn ogen naar One Born Every Minute te kijken. Vooral omdat ik mij soms zo goed kan voorstellen waar de ouders doorheen gaan. De onzekerheid, de pijn, het wachten … En dan toch alles vergeten zodra je je baby in de armen hebt.
Gekke situaties
Al levert dat soms in One Born Every Minute ook gekke, soms zelfs confronterende, situaties op. Zo zag ik een aflevering waarin een vader de geboorte van zijn zoon miste omdat-ie zo slim was om alleen maar heen en weer te ijsberen op de rookplek. Overigens leek-ie niet echt gemist te worden door zijn vriendin die zijn gezeur vooral erg irritant leek te vinden.
Maar tijdens diezelfde aflevering was er ook een bevalling te zien waar het echtpaar in kwestie blijkbaar toestemming had gegeven om ALLES te filmen. Inclusief het moment suprême. Denk aan ‘t kopje dat uit de vagina verscheen.
Vond ik niet erg – hallo, het is een bevalling – en mijn peuter vond het helemaal interessant. ‘Wat gebeurt er nu mama?’ Er zat niets anders op dan mijn peuter uit te leggen dat zo kindjes geboren worden. Je moet het toch een keer uitleggen aan die kinderen.
Dat vond ze volstrekt normaal.
‘Ik heb mijn eerste koffie nog niet gehad!’
Mijn vriend daarentegen wist niet waar hij kijken moest. Ondanks het feit dat-ie zelf toch al twee keer live een bevalling meemaakte. ‘Ja, maar dat is anders’, zei mijn vriend. ‘Dan gaat het om je eigen kinderen.’ Hij zuchtte ervan. ‘Daan, ik mag als de kinderen erbij zijn niet eens The Walking Dead kijken.’
Toen heb ik ‘m maar uitgelegd dat er een groot verschil zit in een natuurlijke bevalling of het bloederig vermoorden van zombies op honderd verschillende manieren. Mijn vriend was daar ‘t niet mee eens. ‘Het is zondagochtend, ik heb mijn eerste koffie nog niet eens gehad. Kunnen we iets anders kijken?’
Hij had geluk: daarna was One Born Every Minute bijna afgelopen. Zolang duurt het ook alweer niet. We kregen nog wat shots van drinkende, huilende baby’s. En dat was het. Mijn peuter reageerde zoals ik. ‘Ah, wat een lieve baby!’ En dus vermoed ik dat we nog wel eens vaker naar One Born Every Minute gaan kijken. Maar dan zonder mijn vriend. Hij heeft bevallingen genoeg gezien.
One Born Every Minute is elke werkdag om 15:35 uur te zien op TLC.
Geef een reactie