´Waarom ik bewust koos voor één kind´, was de titel van een column die ik vanochtend las op de site van De Telegraaf. Even kort door de bocht: de journaliste in kwestie vertelde dat zij en haar partner hadden besloten om het bij één kind te houden. En daar kregen ze toch veel commentaar op …
Voordelen
De beweegredenen van de journaliste en haar partner waren zo gek nog niet. Met één kind hielden ze nog tijd over voor werken, reizen of een goed boek lezen. En één kind neem je makkelijker mee op vakantie of naar een restaurant. En nee, je hebt geen geruzie tussen de kinderen. Wel zo rustig. Daarbij is één kind financieel ook makkelijker.
Veel commentaar
Een paar nadelen had zo’n enig kind dan weer wel. Als er geen andere kinderen zijn, moet je als ouder vaker zelf je kind vermaken. Maar het ergste vond de journaliste wel het commentaar van andere mensen op hun keuze. Want gemakshalve gaan veel mensen er blijkbaar vanuit dat het niet ‘gelukt’ is om een tweede te krijgen. Het gaat er maar moeilijk in dat sommige mensen bewust kiezen voor één kind. Want ja, enig kinderen zijn toch wat zielig. Eenzaam ook. En verwend. En nee, ze kunnen niet delen.
En dat zijn nog maar een paar vooroordelen.
Ook enig kind
Ik kan het weten, want ik ben één van die enig kinderen. Niet omdat mijn ouders daar bewust voor kozen, maar omdat een tweede echt niet ‘lukte.’ Maar ik heb mij nooit zielig gevoeld. Nooit. Ik kreeg alle aandacht, was weliswaar daardoor een beetje verwend ( geef ik meteen toe), maar zielig? Nee. Veel enig kinderen die ik ken zijn juist best sociaal. Je kunt je niet verschuilen achter een broer of zus, maar je moet er zelf op uit om vrienden te maken. Als jij het niet doet, dan gebeurt er niets.
‘Mijn broer is zo irritant!’
En in de families van vrienden en vriendinnetjes met meerdere broers en zussen was ‘t ook niet altijd pais en vree. Sommigen sloegen elkaar letterlijk bijna de hersens in. ‘Wees blij dat jij geen broers of zussen hebt’, verzuchtte een vriendin ooit. ‘Mijn broer is zo irritant.’ Tussen haar en haar broer is het goed gekomen, maar ik ken ook gevallen van broers en zussen die nog steeds niet zoveel met elkaar hebben. Dat kan.
Nadelen?
Maar goed, enig kind zijn heeft niet altijd alleen maar voordelen. En dat steekt vooral de kop op als je ouder wordt. Ik heb gelukkig mijn beide ouders nog, maar ik ken ook enig kinderen die dat niet meer hebben of juist zorgen voor hun zieke ouders. En dan is er geen broer en zus om op te leunen. Of jeugdherinneringen mee op te halen.
Toen ik dat onlangs vertelde aan een vriendin vroeg ze of dat de reden was dat ik nu twee kinderen heb en niet één. En ik ga niet liegen: het heeft deels meegespeeld. Vooral als ik zie dat mijn vriend goed op kan schieten met zijn broers en zusje en mijn beste vriendin dol is op de zoontjes van haar zus.
Geen garantie voor de toekomst
En nee, het is geen garantie voor de toekomst. Ik hoop ‘t niet, maar misschien kunnen mijn twee dochters later wel helemaal niet door één deur. Het is een mogelijkheid. Net als de mogelijkheid bestaat dat ze het wel goed met elkaar kunnen vinden.
Eigen keus
Maar hoe je het ook wendt of keert, het is de keus van mij en mijn vriend geweest om twee kinderen te krijgen. Net als andere ouders het recht hebben ( om wat voor reden dan ook) om het bij één kind te houden. Je bent als enig kind niet per se gelukkiger of ongelukkiger dan kinderen met broers en zussen. Lieve ouders, goede zorg, vrienden … Dat is misschien nog wel belangrijker.
En daarom begrijp ik die journaliste wel. Alles heeft zijn voor- en nadelen. En als je kind gelukkig is, en jij ook, dan moeten de mensen in hun omgeving gewoon lekker hun mond houden. Misschien kunnen die mensen zelf beter aan een tweede, derde of vierde kind beginnen. Dan hebben ze in ieder geval geen tijd meer om andere mensen lastig te vallen met hun commentaar.
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie