Vorige week werd ik op een ochtend wakker met aan de ene kant een peuter die dicht tegen mij aan sliep en aan de andere kant een baby die mij wakker maakte door op mijn hoofd te slaan. Helemaal niet erg omdat soms mee te maken, maar altijd? Vandaar dat ik zo verbaasd was toen ik iets later het Volkskrant artikel ‘Één bed voor paps, mams en kroost’ las …
Één bed voor paps, mams en kroost
In dat artikel werden een aantal jonge gezinnen geïnterviewd ( dus families met kleuters, peuters en baby’s) die iedere nacht in hetzelfde bed sliepen. Daar hadden ze zo hun eigen redenen voor. De ene ouder vond het gezellig, de ander vond het in verband met borstvoeding vooral handig en weer iemand anders had het over hechting en samenzijn.
Daar schijnen ze niet alleen in te staan. Naar het schijnt staan ketens als IKEA te popelen om op deze trend in te springen door het lanceren van driespersoonsbedden. Want een beetje ruimte vind iedereen toch wel fijn, dachten ze vast.
Niet tegen
Nu niet meteen denken dat ik tegen ben. Ben ik helemaal niet. Als zo’n gezin dat prettig vindt, dan moeten ze dat vooral doen. Het heeft inderdaad ook wel zo z’n voordelen.
Zo hebben mijn beide dochters totdat ze plus minus zes weken waren bij ons op de kamer geslapen. Nu hadden we een wiegje op wielen, dus we konden ‘m toch overal naar toe schuiven. In dit geval dus naast mijn bed. Ging prima. Vooral omdat we met die nachtvoeding de baby moeiteloos erin en eruit konden halen zonder dat we telkens naar die babykamer hoefden te stiefelen.
Maar toen ze wat minder voeding nodig hadden, gingen ze naar hun eigen kamer. Niets aan de hand.
Al slaapt de jongste nog wel eens een nachtje bij ons in bed. Vooral omdat ze soms ontzettend last heeft van tanden die doorkomen. En aangezien we toch een groot bed hebben, kun je beter zo’n baby bij je in bed nemen, dan zeker vijf tot tien keer naar de babykamer te lopen en zo’n kind de hele tijd te laten huilen.
Daar wordt niemand blij van. En geloof me, dan slaapt ook niemand. Héél slecht voor je humeur.
Maar dan …
Maar soms kruipt de peuter ‘s nachts ook wel eens bij ons in bed. Omdat ze niet meer kan slapen na een heftige nachtmerrie of omdat ze zich niet goed voelt. Dat kan. Mag ook wel. Maar met een beetje pech slapen ze dus – zoals die nacht vorige week – bij je in bed.
Een been in je gezicht
Dat kan ik ook nog wel begrijpen. Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik wel lekkerder slaap zonder de kinderen. Simpelweg omdat ik dan niet van mijn kussen wordt geduwd, amper kans loop om een been in mijn gezicht te krijgen ( mijn kinderen kunnen dat) en dat ik rustig wakker kan worden zonder dat er op mijn hoofd wordt geslagen. Of dat er twee vingers in mijn neus worden gestoken. Gebeurt ook nog wel eens.
En daarbij, nu kunnen we ‘s avonds nog eens een boek lezen of tv-kijken in bed. Dat soort dingen gaat dus niet gebeuren als die kinderen al in je bed liggen te snurken. Hartstikke lief, maar eerlijk is eerlijk: ik heb liever dat ze liggen te snurken in hun eigen bed.
Maar blijkbaar vinden andere mensen dat heel ongezellig. Dat kan. Ik wens ze het allerbeste. Keep up the good work. Maar ik hou het – uitzonderingen daargelaten – op slapen zonder kinderen. Hoeven we straks ook geen nieuw IKEA bed te kopen.
Afbeelding: © Ng | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie