Vanochtend was ik druk bezig met het testen van websites. ‘Oh nee, Liv moet opgehaald worden van de peuterschool,’ dacht ik opeens. Snel fietste ik naar de school. Ik was zowaar op tijd. En toch voelde ik mij de slechtste moeder op aarde. Maar dan niet vanwege de tijd …
Toen ik binnenkwam zag ik in de centrale hal de ouders staan. Best gek, want normaal gesproken is de peuterschool op de eerste verdieping en wacht je daar voor het lokaal.
Maar goed, ik deed een paar stappen naar voren en daar zag ik het: de peuters zaten in een kringetje en blijkbaar werd er in het kader van Pasen snoepgoed uitgedeeld.
Oh. Dat wist ik niet.
Maar toen zag mijn oudste dochter mij. ‘MAMAMAMAMAMA’, riep ze. ‘JE BENT ER!’ ‘Ik zei toch dat ze wel zou komen?’ zei één van de medewerkers nog geruststellend. Maar ja hoor, alle ouders draaiden zich met een ‘daar is ze dan eindelijk’ blik. Ik heb gezwaaid naar mijn dochter, maar ik was vooral stomverbaasd. Wat had ik gemist? Waarom wist ik hier niets van?
Even voor de duidelijkheid: mijn vriend en ik brengen haar niet zelf naar de peuterschool. Mijn vriend brengt haar om half acht ‘s ochtends naar de kinderopvang die zich op de begane grond bevindt. Een medewerker – of iemand van de peuterschool – brengt of haalt haar. Het is allemaal van dezelfde organisatie. Dus no worries. Kunnen wij namelijk ‘s ochtends bezig. Iets met een combinatie van een baby en werk.
En hoewel de medewerkers van de peuterschool dat in het begin wel opmerkelijk vonden (‘Liv is de enige die niet gebracht wordt door haar ouders. Wat zielig.’) zijn de medewerkers van de peuterschool daar inmiddels aan gewend.
Maar goed, die hele overdracht ‘s ochtends missen we dus.
En misschien – maar dat kan ik alleen maar raden – hebben ze vanochtend verteld dat de ouders wat vroeger aanwezig moesten zijn. Of misschien waren die ouders er zelf al ( sommige ouders zijn standaard te vroeg – ik snap ook niet hoe ze het doen). Dat kan ook.
Ik weet alleen wel dat ik er niet was. Ik voelde mij de slechtste moeder op aarde. Ik had er graag voor mijn peuter willen staan. Al zag mijn peuter er later niet uit alsof ze er een gigantisch trauma van had overgehouden.
Maar misschien komende maanden toch maar ‘ns checken bij de medewerkers van de peuterschool wat hun schema is. Zulke ochtenden moet je namelijk niet teveel hebben. Niet leuk voor de peuter. En ook niet voor mij.
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie