Misschien is het overdreven, maar voor mijn gevoel zit ik – met een aantal tussenpozen – al maanden in de virussen en de bacillen. Zo gaat mijn dreumes lekker door met kwakkelen en ben ik nu ziek. Gevolg? Alle plannen voor het weekend zijn gecancelled en de bank wordt weer de beste vriend.
En heel gezellig vind ik dat allemaal niet. Het is niet het einde van de wereld, weet ik, maar het had mij wel heel aardig geleken om vanavond met vrienden naar Eurovision in Concert in Amsterdam te gaan. Ik ben nogal een grote fan van het Eurovisiesongfestival, dus je begrijpt: ik had het daar vast naar mijn zin gehad.
>Vooral omdat ik graag deze inzending live had willen zien …
Maar dat gaat ‘m niet worden. Ik heb koorts, ben snipverkouden en benauwd. Met dank aan mijn longen die mij in één keer in de zoveel tijd graag plagen. Vooral als ik een beetje moe ben en een gebrek aan weerstand heb.
Dat laatste zal veel mensen overigens vast bekend voorkomen. Aan het einde van de winter – of het begin van de lente, als je even wilt omdenken – heb je toch wel een beetje behoefte aan wat zon en warmte. Ook om dat vitamine D peil een beetje op te krikken. Maar goed, het blijft Nederland, het weer hier blijft altijd afwachten.
Dat zou een zonnebankje, lichttherapie of een vakantie naar een zonnig land nog goed kunnen maken.
Maar wat iets ingewikkelder ligt, is het slaapgebrek dat mijn vriend en ik in de loop van de maanden hebben opgebouwd. Zo was de peuter een paar keer ziek, maar was de dreumes nog véél vaker zwak, ziek en misselijk, Kan die lieverd ook niets aan doen. De combinatie oren, tanden, buikgriep en verkoudheid is al irritant genoeg. En dat heeft ons al nachten uit de slaap gehouden.
Vannacht was het twee uur voor we haar weer in slaap kregen. Als je dan zelf alles bij elkaar hoest, koorts hebt en het record hoeveel-zakdoekjes-kan-ik-verslijten-binnen-een-minuut van het Guinness Book of Records ( en nee, ik heb geen idee of dat record bestaat) kan verbreken, is dat óók geen handige combinatie.
Gelukkig sliep ze daarna als een roos. In haar eigen bed. Er zijn soms ook lichtpuntjes.
En vandaag? Vandaag kruip ik maar weer op de bank. Of straks in bed. Medicijnen erin en op hoop van zegen maar. Misschien is het morgen beter. En anders bel ik maar weer de huisarts. Daar heb ik zo langzamerhand wel een strippenkaart verdiend voor de jongste en voor mij.
Tenzij het opeens lente wordt. Misschien gaan de virussen er dan opeens vandoor. Het zal tijd worden.
Afbeelding: © Alexey Lisovoy | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie