Vijftien maanden. Het blijft een ingewikkelde leeftijd.

Mijn dreumes is nu vijftien maanden. En als je het mij eerlijk vraagt, ik vind het een ingewikkelde leeftijd. Het is zo’n fase dat ze er net even tussenin zitten. Dat is niet alleen vermoeiend voor mijn dreumes, maar ook voor mij.

En ja, iedere leeftijd heeft z’n voor- en nadelen. Dat weet ik. Maar mijn dreumes was als baby best makkelijk. Ze sliep overal en kon zichzelf vermaken. Dat ze zichzelf en ons uit de slaap hield door allerlei stomme oorontstekingen nam ik even voor lief.

Maar die zoete baby is weg. Spoorloos verdwenen. De dreumes die nu vijftien maanden is klimt overal op, glijdt overal vanaf, loopt en kruipt overal naar toe (bij voorkeur naar een plek die niet mag) en ziet simpelweg geen gevaar. Er zijn tegenwoordig dagen dat ik drie paar extra ogen heel goed kan gebruiken.

Vooral omdat ik d’r niet alleen kan laten. Ze klimt – hoe goed ik haar ook vastsnoer – uit de kinderstoel, laat zich met ‘t grootste gemak van de commode afglijden en de kans is groot dat ze uit de box – als we die niet hadden terug gebracht omdat we stom genoeg dachten dat-ie niet meer nodig was – was geklommen.

Maar met vijftien maanden luistert ze natuurlijk nog niet naar het woord nee. Sterker nog, als ze het woord ‘NEE’ hoort, doet ze het nog een keer. En nog een keer. Gewoon omdat het kan.

En nee, dat is niet erg. Cognitief gezien gaat dat er ook echt niet inzitten bij een kind van vijftien maanden. Ze zitten er net tussenin. Ze kunnen al wel veel dingen, maar ze begrijpen tegelijkertijd nog niet enorm veel.

Hoe ik dit weet? Mijn oudste dochter gedroeg zich tijdens dezelfde periode precies hetzelfde. Ik had geen hobby’s meer, ik was alleen maar bezig om haar achterna te zitten. Anders ging de halve woonkamer eraan. Met mijn oudste erbij.

Overigens gaat mijn jongste daar nu nog drie keer overheen. Vooral omdat ze geen gevaar ziet. En dat is doodeng. Ik zit momenteel niet meer ontspannen op een bank als die lieverd ergens rondkruipt. Binnen tien seconden kan zij een schemerlamp slopen, geloof mij.

Ooit komt het weer goed. Dat weet ik zeker. Tegenwoordig denkt mijn oudste dochter ook niet meer dat ze altijd de nieuwe Indiana Jones moet uithangen. Ooit zal dat ook gebeuren met mijn jongste. Alleen moeten we nog even deze maanden door. Na de zomer zal ”t ongetwijfeld weer heel anders zijn.

Maar nu eerst maar die vijftiende maand.

Afbeelding: Keepcalm