Onlangs vroeg mijn dochter of ze één van haar favoriete speelgoeddingen – een lekker foute sleutelhanger met daaraan een roze zeemeermin – mee mocht nemen naar de supermarkt. Nou, liever niet. Maar vooruit, ik streek met mijn hand over het hart. ‘Voor deze ene keer dan.’ En wat denk je? Ze raakte ‘m kwijt. Wat een ellende.
Dat is ook de reden dat ze eigenlijk geen speelgoed mee mag nemen als we boodschappen doen: de kans dat we het kwijt raken is groot. Heel groot. Vooral omdat mijn dochter het speelgoed vergeet zodra ze iets leukers – koekjes, snoep, toetjes – ziet.
Maar vanochtend leek het goed te gaan. De sleutelhanger lag nog in d’r karretje en ze hield ‘m in de gaten. De vrouw achter mij in de rij moest glimlachen. ‘Mijn kind had dat met zo’n beer. Moest overal mee naar toe.’ En vervolgens lachten we, want ook die vrouw beaamde dat als het speelgoed zou kwijt raken dat een groot drama was.
Op dat moment kon ik er nog om lachen. Toen nog wel.
Nadat ik de boodschappen had ingepakt en mijn dochter een pak koekjes beet vasthield, liepen we naar huis. Maar toen we bijna thuis waren, stond mijn dochter opeens stil. ‘MIJN ZEEMEERMIN. DIE BEN IK KWIJT!’ Nee he, ik zag de bui al hangen. ‘Waar is die dan?’ vroeg ik nog. ‘In het winkelkarretje’, zei mijn dochter ietwat benauwd.
Je kunt je voorstellen: ik was niet blij. Want dat hield in dat we naar de supermarkt terug konden lopen. Mijn dochter was in tranen. Ik was in eerste instantie vooral geërgerd. ‘Waarom let je er ook niet beter op?’ mopperde ik.
Maar na een paar minuutjes kreeg ik al medelijden met mijn ontroostbare dochter. ‘Als-ie echt weg is, dan mag je een nieuwe sleutelhanger uitzoeken en dan passen we daar heel goed op’, zei ik nog. Mijn dochter knikte. ‘En dan gaat-ie niet mee naar de supermarkt’, vulde ze aan.
Terug bij de supermarkt holde mijn peuter meteen naar de boodschappenkarretjes. Maar nee, de zeemeermin lag er niet meer in. Oh jee. Ik besloot nog maar aan de meiden achter de servicebalie te vragen of ze een sleutelhanger met een zeemeermin hadden gezien. Maar nee, ook hier nul op het rekest.
Diepbedroefd sjokte mijn dochter naar huis. ‘Nu zie ik de zeemeermin nooit weer’, zei ze nog en ze zuchtte. ‘Misschien past een ander kindje er wel goed op’, zei ik bij wijze van troost. Dat bleek totaal niet pedagogisch verantwoord, want nu biggelden de tranen echt over d’r wangen.
Gelukkig waren we daarna wel snel thuis.
Daar pakte ik de boodschappen uit. Uit mijn handtas pakte ik de verse broodjes en een flesje drinken. En wat zat daaronder?
DIE VERREKTE SLEUTELHANGER MET DE ZEEMEERMIN.
Mijn peuter was dolblij. ‘Mijn zeemeermin’, riep ze. En daarna heeft ze ‘m een uur lang niet meer losgelaten. Eind goed al goed. Soms zit ‘t ook nog wel eens mee in het leven.
Maar ik heb geen idee hoe dat ding daar terecht is gekomen. Waarschijnlijk heeft mijn peuter tijdens het inpakken van de boodschappen ‘t in mijn tas gegooid. Vervolgens is ze dat vergeten en dacht ze later dat-ie was achtergebleven in het karretje.
Zoiets moet het zijn geweest.
Maar dat maakt ook niet uit, de sleutelhanger is terug. We kunnen met z’n allen weer rustig slapen. Maar in ‘t vervolg laat ze ‘t ding maar lekker thuis. Ik vind ‘t goed zo.
Geef een reactie