‘Hé, jij hebt geen stinkneus meer!’ zei mijn peuter toen ik haar vorige week ophaalde bij de kleuterschool. De juffen schoten spontaan in de lach. Ik probeerde mijn peuter stil te krijgen, want ze krijgt nu zo’n leeftijd dat ze soms wel erg geestige opmerkingen maakt. Het liefst over ons.
Dat mag hoor. Ik moet er stiekem vreselijk om lachen. Al hou ik mij in, want anders gaat ze door. En dat is dan weer niet de bedoeling.
Gelukkig was ik vanochtend niet het slachtoffer. Mijn vriend wel. Na afloop van de peuterschool kwam de juf naar mij toe. ‘Liv had geen jas bij zich, dus ik vroeg waar-ie was’, zei ze lachend. Mijn peuter haalde de schouders op. ‘Nog thuis. Mama is vergeten om tegen papa te zeggen dat de jas mee moest.’ De peuterjuf had haar nog gevraagd ‘of papa zelf niet kon bedenken dat de jas mee moest.’ Mijn peuter schudde meteen haar hoofd. ‘NEE! Dat soort dingen weet papa nooit. Alleen mama.’
De peuterjuf kon er heel hard om lachen.
En je begrijpt dat ik er in dit geval redelijk genadig vanaf kwam. Mijn vriend daarentegen iets minder. Maar hé, ik had de Stinkneus-opmerking (ik was vorige week nog verkouden, vandaar. Niet dat je nu denkt dat ik stink uit mijn neus. Dat zou wel een heel groot talent zijn) om de oren gehad.
Al is de laatste tijd de peuter het ook niet eens dat zij – en haar zusje – bepaalde dingen niet mogen. Dat verkondigt ze ‘t liefst heel hard in de tuin. Zo mocht mijn dreumes geen zand eten in de zandbak. Lijkt mij niet geheel onredelijk. Maar toen ik dat zei, kreeg mijn peuter een heuse driftbui die ongeveer als volgt ging:
‘NEE MAMA, DAT MAG JIJ NIET ZEGGEN. JIJ. BENT. HEEL GEMEEN.’ Om vervolgens af te sluiten met de opmerking ‘dat ze wel iets beters te doen had.’
Het is een wonder dat één van de buren niet Jeugdzorg heeft gebeld.
Haar zusje was trouwens laatst ook aan de beurt. Toen de peuter thuiskwam van een dagje kinderdagverblijf lag de dreumes nog te slapen. ‘Waar is Nikki?’ vroeg ze. ‘IS ZE DOOD?’ ‘Natuurlijk niet, ze slaapt lekker’ zei ik lachend tegen mijn peuter. ‘Hoezo?’ Mijn peuter haalde de schouders op. ‘Gewoon.’ Gewoon? Hoezo gewoon?
Maar hé, ongetwijfeld zullen er nog veel van dit soort opmerkingen volgen. De één net wat erger dan de ander. Maar ik kan erom lachen. Zelfs met een stinkneus.
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie