Een tijdje terug deed een vriendin op Facebook een oproepje. Haar zoon is gek op dinosaurussen en dus ook van het Dino stickeralbum van de AH. Bij zoveel boodschappen krijg je namelijk zoveel stickers die je in dat album kunt plakken. Ik beloofde haar ‘mijn’ stickers. Maar dat plan is in duigen gevallen. Hier zijn ze thuis ook opeens in de ban van de dino. Dank je wel AH.
Dat had ik overigens niet verwacht. Mijn oudste dochter heeft nog nooit enkele interesse in dinosaurussen getoond. Nul. K3, Prinsessia en die wichten van Frozen konden allemaal op warme belangstelling rekenen, maar dinosaurussen? Nee.
Dus natuurlijk dacht ik dat die actie bij de Albert Heijn weinig los zou maken bij mijn blonde prinses.
Maar die blonde prinses gaat wel elke vrijdagmiddag boodschappen doen met haar vader. En het negenjarige jongetje in haar vader – dat had ik moeten weten – houdt wel van dinosaurussen. Heel erg zelfs. Natúúrlijk zou hij blij worden van deze actie.
En waar mijn vriend blij van wordt, daar wordt ook mijn blonde prinses blij van. Het zijn twee handen op één buik. Geen wonder dat ze onlangs stralend thuiskwam van het boodschappen doen. ‘MAMA, IK HEB DINOPLAATJES!’gilde ze. Alsof dinosaurussen opeens the next best thing waren. ‘EN PAPA HEEFT OOK EEN DINO BOEK GEKOCHT!’ ging ze door.
Ah. Het stickeralbum. Mijn vriend haalde zijn schouders op. ‘Leuk toch?’ zei hij nog. Al vulde hij nog wel even melden ‘dat Liv zelf het boek wilde en dat het maar 49 cent kostte.’
Een paar uur later zaten ze samen aan tafel. Stickers inplakken in het album. Mijn peuter gaf de stickers aan, mijn vriend plakte ze netjes in en las de bijbehorende tekst – blijkbaar geschreven door de altijd enthousiaste bioloog Freek Vonk – voor. Mijn dochter luisterde ernaar alsof dit het meest fantastische was dat ze in tijden had gehoord.
Het. Was. Een. Hit.
Nadat mijn peuter al naar bed was, zag ik dat mijn vriend nog het stickeralbum doorbladerde. ‘Nu wil ik alle plaatjes’, grijnsde hij. Best knap, want het is de bedoeling dat je 160 van die krengen inplakt. ‘Veel succes ermee’, riep ik nog en intussen bedacht ik mij dat ik toch echt aan mijn vriendin moest gaan uitleggen dat onze plaatjes opeens een andere bestemming hadden gevonden.
Maar ik heb nu een oplossing: ik stuur gewoon alle dubbele exemplaren naar haar toe. Dat vindt haar zoontje misschien ook oké. ‘Misschien kunnen wij dan wel ruilen’, opperde mijn vriend. Ik zweer je, nog even en dan hebben we het alleen nog maar over dinosaurussen en plaatje 033 dat nog ontbreekt.
In de ban van de Dino. Het kan blijkbaar zomaar gebeuren. Dank je wel AH.
Afbeelding: AH
Geef een reactie