Naar het zwembad: met twee jonge kinderen is dat best een topsport

Momenteel rust ik even uit. Een kopje soep, een beetje tikken en de Olympische Spelen op tv. Al deed ik vanochtend ook even mee aan een onofficiële Olympische sport: met een kleuter en een dreumes naar het zwembad. En dat is ook een soort van topsport. Ik ben er alleen niet goed in. 

Even voor de duidelijkheid: ik heb geen hekel aan zwembaden. Ik hou van water, zwemmen kan ik wel en het is – heel belangrijk als je een koukleum bent – niet koud. Tot zover is er helemaal niets aan de hand. Daarbij houden mijn vriend en mijn kinderen énorm van water. Mijn kleuter is zelfs een heuse waterrat.

Ook alleen maar handig.

Dus je begrijpt dat mijn kleuter enorm enthousiast was toen mijn vriend gisteren voorstelde dat we wel met z’n allen naar het zwembad konden gaan vandaag. Want hé, het ging toch regenen. Op dat moment leek mij dat best een goed plan.

Tot vanochtend.

Toen was ik best láng bezig om alles in de tas te doen. Zwemkleding, handdoeken, luiers, extra kleding, swimtrainers … Ik was even vergeten hoeveel zooi je meeneemt als je met twee kleine kinderen naar het zwembad gaat.  Maar nadat ik twee tassen vol had, kon ik er ook weer prima mee leven. Ik was zelfs niets vergeten. Hoera. Gelukt.

Een half uur later stonden we bij het zwembad in een nabijgelegen plaats. Dat is namelijk een zwembad met twee grote glijbanen, een stroomversnellingsbaan (of hoe ze dat ook maar noemen) én een golfslagbad. Prachtig toch? Dat vonden meer mensen. Het was druk. Héél druk.

Ik hield de moed erin.

We vonden zowaar nog een hokje waar we ons met z’n vieren konden omkleden. Dat moet trouwens voor buitenstaanders als een heuse veldslag hebben geklonken. Want het ging ongeveer zo:

‘NIKKI, BLIJF ZITTEN. NIET ONDER DIE DEUR DOOR KRUIPEN!’
‘Ja Liv. Ik heb jouw zwempak wel mee.’
‘Hé, waar is dat andere zwempak?’
‘MAMA! JE BENT TOCH NIET MIJN ZWEMPAK VERGETEN?’
‘Neehee, maar waar lag-ie ook alweer.’
‘NIKKI, NIET DOEN. ZITTEN BLIJVEN!’
‘Daan, waar heb jij die handdoeken?’
‘Oh, hier is je zwempak.’
‘NIKKI, KOM HIER!’
‘Wil jij Nikki even pakken. Ik moet ook mijn eigen kleding even uitdoen.’
‘Ik moet eerst mijn eigen schoenen uitdoen. Wacht nou even!’
‘NIKKI, NEE!’
‘Mama, mag ik al zwemmen?’
‘Nee Liv, je moet nog even wachten.’
‘Maar ik wil zo graag zwemmen!!!’
‘Jaha, doen we. Hebben we alles in de tas?’
‘Hebben we wel een muntje voor het kluisje?’

Ik was blij toen alles eenmaal in het kluisje zat. Al was in de tussentijd mijn dreumes twee keer ontsnapt en had de kleuter voor de derde keer gezegd ‘dat ze nu echt naar het zwembad wilde.’

Maar hé, nu zou het leuke gedeelte komen. Die kwam. Voor mijn vriend en kleuter die geen genoeg kregen van de glijbanen en al het ander leuks. Mijn dreumes daarentegen was het er niet mee eens dat ze in dat pierenbadje moest blijven. Uit verveling besloot ze maar op het glijbaantje in het badje te klimmen.

Toen dat – heel gek – niet mocht en een kleine driftbui volgde, besloot ze gewoon zelf razendsnel uit dat pierenbadje te klimmen.  Om vervolgens uit te glijden op de spekgladde vloer. Andere ouders gaven mij diezelfde blik vol medelijden die ouders mij altijd geven als ze zien hoe ik achter de dreumes aanhol. Het is de blij-dat-mijn-kind-niet-zo-druk-is-blik. Geloof me, ik herken ‘m wanneer ik ‘m zie.

Ik heb haar maar weer meegenomen naar het andere bad dat snel een golfzwembad werd. Gelukkig was dit het hoogtepunt van de ochtend voor de dreumes. Eindelijk iets dat in de buurt kwam van avontuur. En maak je geen zorgen, ze zat gewoon in haar swimtrainer die ik tijdens iedere golf optilde. Ik was al blij dat dit tenminste dan wel lukte.

Een half uurtje later was ze doodop. Ik ook. Ik had het gehad. Vooral toen de dreumes in het pierenbad – we probeerden het toch nog een keertje – zich als een heuse diva gedroeg. Dat pierenbad was niet goed genoeg. Punt. En daarbij wilde ze haar swimtrainer ook niet meer om.

Toen had ik het hélemaal gezien. Mijn vriend en mijn kleuter nog niet. ‘Dan gaan jullie de volgende keer maar even met z’n tweeën’, riep ik nog.

Maar dat omkleden moest ook nog gebeuren. Dat bleek zo mogelijk nog leuker dan de eerste keer:

‘NIKKI, HIER BLIJVEN!’
‘Niet die handdoek op de grond gooien!’
‘Mama, die broek zit niet goed!’
‘Mama, mijn sok is nat!’
‘Nikki, blijven zitten!’
‘Daan, had je nou echt die strakke broek mee moeten nemen voor Nikki?’
‘Wat een rotbroek.’
‘Ik haat deze broek!’
‘Mama, ik heb honger!’
‘Nikki, niet aan die deur!’
‘Ik wil hier eten!’
‘Waarom eten we hier niet?’
‘Omdat we thuis eten.’

Ik was blij toen we eenmaal weer in de auto zaten. Doodmoe was ik. ‘Jij had het echt gehad he?’ zei mijn vriend nog met een grijns op zijn gezicht. En dat was een juiste conclusie. Ik hou best van zwemmen, maar met twee jonge kinderen is het soms nogal een uitdaging.

Ik ben gewoon beter in het kijken naar de Olympische Spelen. Laat ik die andere ouders in het zwembad wel die andere topsport bedrijven. Ik heb er maar bar weinig talent voor.