Deze week gingen mijn kleuter en ik naar de tandarts. Het was de eerste keer voor d’r. En hoewel ik er tegenop zag, had mijn kleuter er zin in. Het zal je dan ook niet verbazen dat ze haar tandartsbezoek hartstikke gezellig vond. Dat heeft ze niet van mij.
Het gekke is dat mijn afkeer van de tandarts geheel ongegrond is. Ik heb – even afkloppen – geen rare ontstekingen gehad, ik heb niet veel gaatjes en mijn huidige tandarts is gewoon een hele aardige vrouw. En toch zie ik er tegenop. Het is zo erg dat ik van tevoren roep dat ik nog liever beval. Want stel je voor dat het de volgende keer in de behandelstoel toch hommeles is?
En dat slaat dus helemaal nergens op.
Maar hé, mijn kinderen wil ik daar niet mee opzadelen. Dus doe ik maar net of ik dat bezoekje aan de tandarts ook prima vind. Niet dat het mijn kleuter wat uitmaakt. Dit is het meisje dat toen d’r zusje werd gevaccineerd met d’r neus boven op de injectienaalden zat ‘omdat ze wilde zien hoe die mevrouw dat deed.’ Daarna keek ze heel geïnteresseerd hoe die naalden erin gingen.
Maar goed, toen mijn kleuter eenmaal bij de tandarts was, vond ze het wel een beetje spannend. Dapper stapte ze de behandelkamer van de tandarts binnen. Van de tandarts mocht ze meteen in de stoel klimmen. ‘En dan gaan we even je tanden tellen.’ Dat vond mijn kleuter prima. ‘En nu zet ik even een hele gekke bril op’, ging de tandarts verder. ‘Dan zie ik het veel beter.’ Nou, dat vond mijn kleuter ‘t einde. Ze lag dubbel van het lachen.
De controle ging als een speer. Geen gaatjes, genoeg tanden, dat werk. Alleen moest mijn dochter stoppen met duimen (maar daarover meer in een ander blog). Het ging voor de rest eigenlijk hartstikke goed.
Daarna was ik aan de beurt. Nou, dat vond mijn kleuter ook énig. Vooral toen ze de tandarts mocht helpen en instrumenten mocht aanreiken. Ik zweer je, ze hing aan de andere kant van de stoel boven mij. Geduldig legde de tandarts uit – had ik al gezegd dat zij echt goed met kinderen kan omgaan – wat ze aan het doen was.
Na tien minuten mocht ik ook al uit de stoel. En nee, ik had geen gaatjes of rare ontstekingen. Mijn angst was weer ‘ns volledig ongegrond. Mijn dochter huppelde de behandelkamer uit. Vooral omdat ze van de tandarts nog een cadeautje mocht uitzoeken en sindsdien een felgekleurde stuiterbal rijker is.
‘Ik wil nog een keer naar de tandarts’, zei de lieverd ‘s avonds nog. Nou, dat houden we erin, want over een half jaar mogen we weer. Daar heb ik nu al geen zin in, maar mijn kleuter wel. En dat is het allerbelangrijkste. Beter dit dan angst voor de tandarts. Ze moet mij toch eens leren hoe ze dat doet.
Afbeelding: © Andrea Leone | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie