Mijn peuter-in-wording wordt bijna twee, is heel bewegelijk maar praten deed ze amper. Tot nu. Ze gaat opeens allemaal woorden zeggen. Achter elkaar. Ik geloof mijn oren niet.
Nu moet ik wel er even bij vermelden dat haar zus ook tot haar tweede ook amper een woord heeft gezegd. ‘DIE!’ was het favoriete woord en daar bleef het bij. Maar toen ze ongeveer tweeënhalf jaar was, ging het los. Het ene woord na de andere zin kwam eruit. Inmiddels kletst ze ons de oren van het hoofd.
Mijn peuter volgde precies ‘t zelfde traject. Alleen liet ze ‘die’ weg en kwamen ‘papa’ en ‘mama’ ervoor in de plaats. Want als je iets wil moet je natuurlijk dat wel even laten weten aan de mensen die dat voor je kunnen regelen.
Maar de laatste tijd kwam daar al verandering in. Met dank aan Frozen. Mijn kleuter – en dat heb ik jullie ongetwijfeld al heel vaak verteld – is een behoorlijk fan van die film. In een Elsa jurk wordt de film voor de honderdste keer bekeken, er wordt gespeeld met de Elsa en Anna poppen en we hebben zelfs een zingende Elsa pop ( nooit aan beginnen, maar dat terzijde).
In het najaar wist mijn peuter dat allemaal feilloos uit haar hoofd. ‘Let it go’, zong ze tijdens de film. Want ja, dat zong haar zus ook. Maar het duurde maar even of zij vroeg naar ‘Frozen’ en opeens gilden ze tijdens ruzies ‘Elsa, mij!’
We moesten ons best doen om niet al te hard lachen. Want kom op, ze praatte niet, maar zodra het over Frozen ging, praatte ze wel.
Maar tegenwoordig heeft ze besloten meer te zeggen. Nadat ik haar gisteravond voor het slapengaan had ingestopt en een kus gegeven, riep ze mij terug. ‘Mama!’ Nieuwsgierig liep ik weer de kamper in. ‘Lekker slapen mama’, zei de lieverd lachend.
Hoorde ik dat nou goed? Jazeker. Net als we ‘lekker’ hoorden tijdens het eten van haar lievelingseten kibbeling en zoute haring (ik weet het, dat eten klinkt misschien wat gek voor een kind van 23 maanden) en ze opeens allemaal woorden zegt als ‘tv’ en ‘zelf drinken.’
Opeens gaat het heel snel. Misschien wel dankzij die vis – geen idee. Maar het komt dus toch nog. Net als bij de kleuter vroeger. Waarschijnlijk kletst de peuter over een jaartje ons ook de oren van het hoofd. Misschien verlangen we dan nog ‘ns even terug naar de tijd dat ze het alleen maar over ‘papa’ en ‘mama’ had.
Geef een reactie