Vanochtend werd ik met een schok wakker. Waarom had ik ‘s nachts niet de peuter gehoord? Ademde ze nog wel? Had ik zo lang geslapen? Dat krijg je dus als je de nacht ervoor uitermate beroerd slaapt.
De oorzaak van die gebroken nacht was een peuter die van het ene op het andere moment de avond ervoor heel ziek werd. Opeens begon ze te hoesten, werd ze heel verkouden, hoefde ze geen avondeten meer en kreeg ze ook nog eens koorts.
‘Dit wordt een lange nacht’, voorspelde mijn vriend. En dat werd het. De peuter heeft de halve nacht overgegeven, sliep tussen ons in, maar werd desondanks zeker één keer per half uur wakker omdat ze benauwd was en amper adem kon halen.
Ik zweer je, haar ademhaling was zo snel en zwaar dat ik dacht dat ze longontsteking had opgelopen. Maar een pufje van haar inhaler ging ook weer niet omdat ze dan weer zou overgeven. We bevonden ons dus met z’n allen in een gezellig cirkeltje.
De peuter was de volgende ochtend nog steeds ziek. Mijn vriend en ik voelden ons vooral gaar. Heel gaar. En als ik heel gaar ben, functioneer ik niet zo goed. Dan zit mijn hoofd vol watten en is mijn lontje kort.
Ik zou die ochtend van alles doen (werken aan mijn website, mails beantwoorden en stukjes tikken), maar in de praktijk staarde ik gewoon naar mijn computer. Wat zou ik ook alweer doen? Het kostte me telkens minstens twee minuten – waarschijnlijk meer – omdat te bedenken. Zelfs cola hielp niet meer.
Gelukkig komt ook aan zo’n dag een eind.
En het verliep niet eens zo gek. Met dank aan een peuter die na veel slaap opknapte. Ze at Tuc koekjes, dronk appelsap met water en reageerde zowaar op K3. Dat laatste is altijd een goed teken.
Ik was opgelucht, maar aan het eind van de dag was ik moe. Zo moe. Het enige dat ik nog fatsoenlijk kon was kansloos tv-kijken en daarna slapen. En dat was het moment dat ik in een soort diepe coma belandde. Ik heb niets gehoord en alleen maar geslapen.
Mijn peuter blijkbaar ook.
Met als gevolg dat ik vanochtend met een schok wakker werd. Overigens ademde de peuter nog gewoon. Sterker nog, zij huppelde – op wat hoesten en koorts na – alweer vrolijk rond. Gelukkig. En ik? Ik functioneer weer een beetje.
Duim even mee dat we weer zo’n goede nacht draaien.
Afbeelding: © Hammett79 | Dreamstime.com
Geef een reactie