‘Mama, mijn schoenen zitten niet zo lekker.’

Vanochtend waren mijn kleuter en ik bij haar basisschool toen ze ‘mama, mijn schoenen zitten niet zo lekker’ riep. Mijn humeur daalde meteen tot onder het nulpunt. Maar drie maal raden wie even later naar huis fietste en haar laarzen ophaalde? Juist. Ik. 

Ik wist trouwens dat die schoenen, of liever gezegd haar discoschoenen, mogelijk problemen konden opleveren. Ze zijn al van vorig jaar en inmiddels wat aan de kleine kant. Niet voor niets was ‘t plan om morgen nieuwe schoenen te kopen.

Maar misschien juist wel daarom wilde mijn kleuter nog de schoenen aan. ‘Weet je zeker dat je er nog op kunt lopen?’ vroeg ik haar vanochtend thuis. En dat vroeg ik tijdens het aankleden, het ontbijt en zelfs nog voor we op de fiets stapten.

Mijn kleuter vond mij maar een zeur. ‘Jaha’, zei ze nog. ‘Kijk maar.’ En ze paradeerde een paar keer heen en terug. ‘Ze zitten nog hartstikke lekker.’ Nou, vooruit dan maar. Het ging per slot van rekening toch nog maar om één dagje. Dit moesten we toch overleven?

Tot we op de fiets zaten, bijna bij haar school waren en de kleuter riep ‘mama, mijn schoenen zitten niet lekker meer,’ Om er daarna aan toe te voegen ‘dat ze hier toch echt niet op kon lopen.’ Mijn humeur daalde onder het nulpunt. ‘Maar ik heb het je toch heel vaak gevraagd of ze nog wel lekker zaten?’riep ik nog vertwijfeld. ‘Jaha’, zei de kleuter. ‘Toen zei ik ja, maar dat was nep.’

Hoezo nep? Wat nou nep? Wat was dit nou voor kleuterhumor? Waarom had ik zelf eigenlijk niet haar goed passende laarzen of sandalen gepakt? Waarom had ik dat eigenlijk niet gedaan? Ik was boos. Vooral op mezelf. Ik had het liefst die discoschoenen gepakt en ze in de vaart aan de kant van de weg gelanceerd. Maar ja, daar schiet je met een kleuter ook weinig mee op. Grote kans dat ze dat juist heel vermakelijk had gevonden.

Eenmaal in de klas heb ik het maar uitgelegd aan haar juf dat er nog een paar schoenen aankwam. Daarna ben ik naar huis gegaan, haalde haar laarsjes op en heb ze daarna bij haar tas in de hal van de school gezet.

En die discoschoenen? Die gaan vanaf morgen de kast in. Desnoods kopen we een paar nieuwe schoenen met lampjes, maar met deze exemplaren ben ik wel klaar. En met de zin ‘mama, mijn schoenen zitten niet zo lekker’ wanneer we al bij school zijn ook.

Hopelijk doen de nieuwe schoenen ‘t morgen beter.