‘Heb jij Liv per ongeluk meegenomen?’ appte een moeder van een klasgenootje na schooltijd. ‘Liv heeft een kinderfeestje van D.’ Ehm. Zoiets zei mijn kleuter ook al, dat ze een kinderfeestje had. Maar ik wist van niets. Wat had ik gemist? Veel dus. Want mijn kleuter had toch echt wel dat kinderfeestje vanmiddag.
Maar het gekke was, ik had geen uitnodiging voorbij zien komen. Niet in de tas, niet op de mat, niet via de app … Dat was wel héél vreemd. Maar hé, als mijn kleuter zei dat ze een feestje had en dat die moeder zei dat Liv was uitgenodigd, dan was dat dus zo. ‘Ik zei het toch!’ riep de kleuter die voor de rest ook geen idee had waar die uitnodiging kon zijn.
Een probleempje? Ik had geen cadeautje.
Dacht ik. Dat had ik wel. Ik heb een halve kast vol met cadeautjes voor kinderen liggen. Bedoeld voor dagen zoals dit. Wanneer je opeens je bedenkt dat de buurjongen jarig is, dat de nichtjes ook wat moeten krijgen wanneer we op bezoek gaan of dat je – juist – even die kinderverjaardag gemist hebt.
Ik koos voor een aardig (voorlees)boek van Julia Donaldson; Draak Dries. Dat soort boeken vinden de meeste kinderen wel aardig. Voor die roze lappenpop was D. net wat te oud, van een boek over tractoren werd ze vast niet gelukkig en dat Frozen tekensetje had ze hoogstwaarschijnlijk al tien keer in de kast liggen.
Het voorleesboek werd ‘t. En hoezee, ik had ook nog Frozen inpakpapier. Soms zit ‘t ook nog wel eens mee.
Heel snel ben ik naar het adres van de jarige gefietst. We waren zowaar op tijd. Mét een cadeautje. Aan een andere moeder heb ik gevraagd wanneer het feestje eindigde, terwijl de andere moeder appte dat de uitnodiging langs was gebracht op donderdag of vrijdag.
Oh nee. Dan lag-ie waarschijnlijk in de brievenbus die we nog wel geleegd hadden. Een dingetje? Het is een brievenbus met een klep. En in die klep kan vaak post – helemaal enveloppen – blijven hangen. Ik heb zelfs wel eens in maart daar een kerstkaart uitgevist.
Dat was nu ook gebeurd. Die envelop was in die klep gaan plakken en daar blijven steken.
Vandaar dat ik het niet wist. En vandaar dat mijn kleuter ook geen idee had.
Ik heb even overwogen om de brievenbus in z’n geheel van de muur af te trekken, maar ik heb ervan afgezien. We moeten de volgende keren gewoon weer beter opletten. En dat was er nu door Project Tuin, Project Zwembad, Project Werk en Project Vakantie bij ingeschoten.
En uiteindelijk is het – dankzij die oplettende moeder – allemaal goed gekomen. ‘Niets aan de hand’, zei mijn vriend nog. ‘Zal nog veel vaker voorkomen.’ Dat vond ik niet echt een vooruitzicht waar ik diep gelukkig van werd. We moeten gewoon beter opletten. Daar worden niet alleen wij, maar vooral de kleuter, veel gelukkiger van.
Afbeelding: © Silvia Ganora | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie