Het was me ‘t dagje wel. Wat een hoop technisch gedoe. Tot niet meer kunnen inloggen tot sites die compleet verdwenen omdat hele servers plat gingen vanochtend. En ja, ook OhOhMama was even compleet uit de lucht. Maar dan ook echt.
Dat leverde trouwens even een lading stress op. Ik heb zeuren en zeiken op dat moment tot kunst verheven. Er waren zeker twee mensen die mij wel konden schieten vanochtend. Een voordeel: ik hen ook. Er was sprake van een gebrek aan communicatie. Dat vind ik nooit zo fijn. Ik wil weten wat er aan de hand is. Niet raden wat er aan de hand is.
Ik gebruikte zelfs mijn capslock. En als ik capslock gebruik, en dat komt bijna nooit voor, ben ik héél boos. Dan begin ik zinnen te tikken als ‘REAGEER’ en ‘WAT IS HIER AAN DE HAND?’
Sneu. Weet ik.
Dat ik nog niet groen uitgeslagen ben, mag een wonder heten. Maar dat was ook te danken aan een fijne technische whizzkid die even met mij mee keek en altijd roept ‘dat het maar nulletjes en eentjes zijn.’
Wat trouwens ook zo is. Heeft-ie helemaal gelijk in.
Nog een relativerende factor: mijn peuter vond mijn woedebuien heel vermakelijk. Blijkbaar ben ik grappig voor peuters wanneer ik aan ‘t mopperen ben.
Ze deed mij zelfs na. Toch leuk, zo’n spiegel.
Maar mijn gezeur en gezeik had wel effect: na een half uur kregen ze alle sites weer in de lucht. Een paar uur later losten we de puzzel op en konden we weer inloggen op alle sites.
En ja, ik heb weer vrede gesloten met de mensen met wie ik ruzie heb gemaakt. Min of meer. Laat ik zeggen dat wereldvrede nog niet in zicht is.
Morgen is het hopelijk weer rustig. Zonder mankementen, storingen of andere aanvallen die de boel platleggen. Het zou fijn zijn wanneer ik gewoon weer mijn stukjes kan tikken. Bij voorkeur in alle rust. In een omgeving die functioneert.
Maar ja, op het grote, wijde web weet je ‘t natuurlijk nooit. Ik neem er maar een wijntje op en klap die laptop dicht. Op dagen zoals dit moet je dat gewoon maar doen.
Afbeelding: © Ilya Genkin | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie