Het was de bedoeling dat ik aan het begin van de week een heel positief blogje zou schrijven over mijn lange weekend op Terschelling. Nu kan dat nog steeds – Terschelling was weer héél fijn – maar ik had er even niet op gerekend dat de nacht na thuiskomst mijn dochters last zouden krijgen van … buikgriep.
Maar goed, eerst even Terschelling. Daar ga ik ieder jaar naar toe. Mijn ouders huren daar altijd ‘t zelfde huis. Vlakbij het strand en in een duinpan. Ideaal voor ons én voor de kinderen.
Er was wel een hoop regen voorspeld, maar hé – ik had de laarzen en regenjassen meegenomen. En zoals de moeder van een klasgenoot van mijn kleuter al zei: ‘als je helemaal voorbereid bent op de regen, dan wordt het meestal mooi weer.’
Ze kreeg gelijk.
De zon scheen, ik heb heel veel op het terras gezeten, wijn gedronken, nog meer gegeten, naar het strand geweest en ik ben zelfs verbrand. Nou was dat laatste niet echt een pluspunt, maar ach – het mocht de pret niet drukken.
De kinderen hadden het ook naar hun zin. Mijn dochters stepten, speelden en renden door de duinen. We telden konijnen, fazanten (door mijn kleuter ook wel ‘zandkippen’genoemd) en honden die ontsnapt waren. Het was reuze gezellig.
Alleen was mijn peuter al voordat we weg gingen aan het hoesten. Maar goed, daar hebben we een inhaler voor. Dat leverde dan ook geen al te grote problemen op. Wel klaagde mijn kleuter de laatste dag al over hoofdpijn en begon ze ook te hoesten. Het kind hoefde zelfs haar ijsje niet meer.
Dan weet je al dat er problemen aankomen.
Toch verliep de terugreis goed en at ze ‘s avonds nog wat. Tot de nacht aanbrak, ze ons wakker maakte en alles eronder spuugde. En och, ze had ook nog hoge koorts. Dan weet je ‘t wel.
Als een klein hoopje ellende lag ze de volgende ochtend onder haar dekbed op de bank.
Intussen voelde de peuter ook warm aan. En nee he, zij kreeg ook last van diarree. En hoppa, aan het eind van de ochtend had zij ook overgegeven. Het werd één groot buikgriep-bal. Dettol was die dag mijn grootste vriend. Gelukkig hadden we sportdrank en tuc-koekjes – dé dingen die je moet hebben wanneer die kinderen buikgriep hebben – in huis.
Dat was dan wel weer een voordeel.
Ze zijn nu nog steeds ziek. Al zit er wel wat verbetering in. Daar hou ik mij maar even aan vast. Al is het nu mijn vriend die ziek wordt. Ik ben benieuwd wanneer ik volg.
Misschien moet ik daarna maar weer naar Terschelling. Om weer even bij te komen. Is die buikgriep toch nog ergens goed voor.
Geef een reactie