Laatst was mijn kleuter van alles aan het aankruisen in de nieuwe Intertoys speelboek. Haar zusje kruiste een grote kraanwagen aan. Mijn kleuter rolde met de ogen. ‘Nikki, dat is voor jongens!’ Je begrijpt: de discussie genderneutraliteit is niet aan mijn kleuter besteed.
Even voor de mensen die de discussie gemist hebben? Het komt er – en nu ga ik heel kort door de bocht – op neer dat jongens en meisjes – en mannen en vrouwen – bij voorkeur hetzelfde behandeld worden. Geen stereotype’s meer, maar een neutrale aanpak van bijvoorbeeld kleding of wc’s. Dus geen onderscheid meer.
Het is natuurlijk een stuk complexer dan zoals ik het nu uitleg. Die disclaimer gooi ik er meteen even in.
Maar het heeft er – om maar een voorbeeldje te noemen – al in geresulteerd dat een keten als de HEMA geen onderscheid meer maakt tussen jongens- en meisjeskleding. Het wordt gewoon kinderkleding genoemd.
Sommige mensen worden daar boos over, maar daar heb ik geen last van. Ik kies toch wel de kleding die ik leuk vind voor de meisjes. En trouwens, als een meisje een stoere broek aan wil en een jongen een roze rok, dan moeten ze dat lekker zelf weten.
Ik koop zelf al jaren spijkerbroeken die gemaakt zijn voor mannen. Toen ik ooit zo’n exemplaar paste in de winkel, vroeg de verkoopster ‘of ik wel wist dat dit een jeans was voor mannen.’ ‘Ja, en?’ was mijn antwoord. ‘Niemand die het ziet.’ Dat was de verkoopster dan wel weer met mij eens.
En zo denk ik er ook over met mijn kinderen. Mijn jongste dochter is dol op haar speelgoedauto’s en bijbehorende garage. Prima. Lekker doen. Al speelt ze vijf minuten later weer met een roze My Little Pony. Doen. Ook geen enkel probleem. En wanneer ze een kraanwagen voor Sinterklaas of kerst wil, dan krijgt ze een kraanwagen.
Mijn kleuter denkt daar al jaren heel anders over. Haar wereld is keurig in jongens en meisjes ingedeeld. Lees: rokken, jurken en make-up zijn voor meisjes. Net als Barbie’s, My Little Pony en roze. Auto’s, Cars, racebanen en – zo ver gaat ze – spijkerbroeken zijn voor jongens.
Ja, da’s nou niet echt genderneutraal.
Het grappige is dat ze blauw dan weer niet alleen voor jongens vindt. Maar dat komt vooral omdat ze erg van blauw houdt. Halleluja.
Jongens vindt ze dan weer niet stom. Ze vindt het prima om met ze te spelen. Bij voorkeur op de trampoline of in de tuin wanneer er heel hard gerend kan worden. Of wanneer er gevoetbald wordt. Want dan vindt ze dan ook weer niet alleen voor jongens. Want voetbal is leuk.
Ook dat is waar.
Maar daar hou ik mij maar aan vast. Want hoezeer ik ook aan haar uitleg dat alles kan en de wereld niet per se ingedeeld hoeft te zijn in jongens en meisjes, is ze daar nog niet van overtuigd.
Misschien duurt dat nog een tijdje. Misschien gebeurt het wel nooit. Maar ach, dat zien we dan wel weer. Dan koop ik met alle liefde roze jurken voor haar. Maar ja, wellicht staat ze over een paar jaar heel stoer te zijn op het voetbalveld. Maar straks ga ik mooi wel een kraanwagen kopen voor de peuter. Wedden dat mijn kleuter ‘m straks toch wel leuk vindt?
Geef een reactie