Vanochtend zat ik met mijn kleuter al om 10.00 in de kerk. Ik kan je vertellen: het was lang geleden dat ik om 10.00 op zondagochtend in de kerk zat. Al was het prima te doen.
Het ging overigens niet om een ‘reguliere’ kerkdienst, maar om een dienst die vanuit de christelijke school van mijn kleuter was georganiseerd voor de leerlingen en de rest van kerkgangers.
Mijn kleuter had er ontzettend zin in. Al de hele week oefenden ze in de klas de liedjes voor de dienst, ze mochten verkleed komen en zoals mijn kleuter zei: ‘bijna iedereen komt.’
Oh.
Zondagochtend is namelijk een ochtend dat ik of even moet bijtrekken van de zaterdagavond of – en dat gebeurt het vaakst – dat ik even een paar uur werk. Dat zou ik nu dan niet kunnen doen.
Misschien was er nog een excuus?
Maar ja, aan de andere kant: we hadden zelf gekozen voor die Christelijke basisschool en dan weet je dat deze dingen erbij horen. Anders had ik haar net zo goed kunnen inschrijven op de openbare school.
Bovendien had mijn kleuter er zin in. Een excuus zou echt wel heel zwak zijn.
Mijn vriend – niet christelijk opgevoed – was niet echt te porren voor een kerkdienst op zondagochtend. Van mijn peuter – überhaupt niet in staat om vijf minuten stil te zitten – had ik vooral het gevoel dat ze non-stop zou schreeuwen en gillen tijdens die dienst.
‘Maar jij gaat toch wel met mij mee?’ vroeg mijn kleuter. Al wist ze al lang het antwoord. Met dank aan een gereformeerde opvoeding heb ik vroeger redelijk vaak op zondagochtend in de kerk gezeten.
Ik heb zelfs nog twee jaar op catechisatie gezeten. Maar toen de discussieleidster in kwestie riep dat dinosaurussen een complot waren, ben ik afgehaakt.
Daarna verwaterde het. Maar dan ook enorm.
Maar inderdaad, ik weet dan weer wel hoe het in kerken eraan toe gaat. Dat wist mijn kleuter ook. En dus bevestigde ik dat ik met haar meeging. ‘Gezellig mam’, zei de kleuter. ‘Laten we papa en Nikki wel thuis.’
En dus stond ik om half tien ‘s ochtends mijn handtas in te pakken. Ik herinnerde mij dat ik nog muntstukken moest hebben voor de collecte, deed pepermunt in mijn tas en vroeg mij af of we ook een bijbeltje mee moesten nemen. ‘Ze hebben daar vast een liturgie’, zei ik tegen mijn vriend die mij ontzet aankeek.
Ja, dat gereformeerde haal je er nooit meer uit.
Twintig minuten later arriveerden de kleuter en ik in een afgeladen kerk in het centrum. Overigens een prachtige, oude kerk met een groot orgel en veel banken. De schoolband was al aan het spelen en dankzij een man op leeftijd – ‘ik ben al 93’ – naast wie we mochten zitten, zaten we op een uitstekende plek.
Dat was een meevallertje.
Ik kreeg zelfs meteen een liturgie van de mensen achter mij.
Had ik het niet gedacht?
De kerkdienst was – ik durf het bijna niet te zeggen – gezellig. Geen psalmen of gezangen, maar aangepaste liedjes die de band en kinderen lekker meezongen.
De groepen 1 en 2 werden als eerste naar voren gehaald door de dominee en er vond een gezellig gesprekje plaats tussen de dominee en de verklede kleuters.
Had ik nog nooit meegemaakt.
De rest van de groepen mocht al dan niet zingen, kaarsen aansteken, het gebed doen, collecteren en andere dingen ondernemen Er werd geklapt, gezongen en soms stonden de kinderen op de kerkbanken.
Huh? Dat was nieuw voor mij,
Er was blijkbaar heel wat veranderd sinds ik voor het laatst in de kerk had gezeten. Gelukkig maar. Eigenlijk. Het uur vloog voorbij. Zo had ik vroeger de kerk ook wel prima gevonden.
Na afloop van de dienst zongen mijn kleuter en ik uit volle borst een van de liedjes op de fiets. Nou ja, totdat we zagen dat een van onze favoriete eetgelegenheden al open was en we besloten dat thee, appelsap en appeltaart ook belangrijk waren.
Overigens waren we niet de enige. Binnen tien minuten zat het vol met ouders en kinderen die rechtstreeks uit de kerk kwamen.
‘Er is veel veranderd binnen dertig jaar’, dacht ik nog toen ik eens even rondkeek. Gezellige kerkdiensten, na de dienst naar het restaurant? Het kan tegenwoordig allemaal. Vooral toen mijn kleuter zei ‘dat ze de kerk leuk vond.’
Het kan verkeren.
Alleen die tijd he? 10.oo zondagochtend. Sommige dingen veranderen nooit.
Afbeelding: https://nl.dreamstime.com/jenny_info
Geef een reactie