Afgelopen week ging ik met mijn kleuter, peuter en mijn moeder naar de film Dikkertje Dap in de bioscoop. Mijn peuter kreeg daarna een driftbui der driftbuien. En daarom ging ik met de kleuter in de herhaling. Wij gingen samen naar My Little Pony: de film in de bioscoop. En dat ging wél goed.
Te spannend?
Overigens was het al de bedoeling dat we met de kleuter naar My Little Pony: de film zouden gaan. Mijn kleuter houdt al geruime tijd intens van de gelijknamige serie en het bijbehorende speelgoed.
Maar ik hoorde ook van andere ouders dat die My Little Pony film best spannend was. ‘Een moeder verliet met een brullend, bang kind de bioscoopzaal’, zei een moeder van een vriendinnetje nog. Niet voor niets is de leeftijdsgrens gesteld op zes.
Lees: niet geschikt voor de peuter. Wel voor de kleuter die al niet zo bang is aangelegd. Het is meer het type dat ‘ik zie zijn sokken!’ gilt wanneer iemand zich heeft verkleed als monster, spook of mummie.
Ja, dan kan die My Little Pony film er ook wel bij.
My Little Pony: de film
En mensen, ze had er zo’n zin in. Die middag huppelde ze naar de bioscoop. ‘Oh mama, ik vind dit zó leuk!’ We kochten een kaartje, bestelden popcorn en een kwartier later begon de film.
Voor de mensen die niet bekend zijn met de film? Het komt erop neer dat het land van de pony’s – Equestria – wordt binnen gevallen door een woeste koning en een gefrustreerde pony die haar hoorn terug wil. Hun doel? De magie afpakken. Maar natuurlijk weet een vijftal en vriendje Spike te ontsnappen en gaan ze op een lange reis om hulp te halen van andere pony’s. Natuurlijk worden ze achtervolgd door die boze pony, belanden ze op een luchtschip en zelfs onder water. En na een paar heuse keiharde actiescènes op het einde, is het eind goed al goed en is iedereen weer beste vrienden.
‘Ik vind het niet eng hoor’
En hoewel er veel te lachen valt en de muziek best aardig is, waren er inderdaad wat spannende, duistere momenten. ‘Ik vind het niet eng hoor’, riep de kleuter en propte nog wat popcorn in haar mond. Een ander kindje vond het wel eng en verliet met haar moeder na een half uurtje de zaal.
Niet dat het de kleuter en andere kinderen van haar leeftijd wat uitmaakte. Als een stel groupies riepen ze eerst de namen – ‘daar is Pinkie Pie!’- van de pony’s. En toen Applejack verscheen op het scherm, werd-ie door meerdere kinderen in de zaal begroet. Die duistere momenten vonden sommige kinderen juist wel onderhoudend. ‘Tenminste niet zo’n saaie, lieve film’, hoorde ik een meisje tegen haar vriendinnetje zeggen.
Prima te doen
Tegen alle verwachtingen in – ik ken die My Little Pony serie nu wel – vond ik het eigenlijk ook prima. De animatie was goed gedaan, het verhaal was best boeiend en de soundtrack met onder anderen zangeres Sia was ronduit goed. Ik vermaakte mij eigenlijk ook wel.
De film vloog voorbij.
Nieuw My Little Pony speelgoed
‘Wat jammer dat het afgelopen is’, verzuchtte mijn kleuter. ‘Dit was zo leuk!’ en ze huppelde weer de bioscoop uit. Wel met de mededeling ‘dat ze de DVD op haar lijstje ging zetten.’ Al was ze daarna dat meteen vergeten toen ik zei dat we nog naar een Kruidvat filiaal gingen omdat ik haar nog een Cupcake speelgoedmeisje had beloofd (dat blog volgt nog).
Gelukkig waren er nog een paar van die krengen. Konden we ook nog eentje meenemen voor de peuter.
En omdat ik in zo’n verrekt goed humeur was omdat de film prima was, niemand popcorn had laten vallen, er geen cola omgegooid was en we die dag verlost waren van driftbuien, mocht de kleuter nog twee cadeautjes uitzoeken. Eentje voor haarzelf en eentje voor de peuter.
Ik had het kunnen weten: ze koos iets van My Little Pony. ‘Deze Twilight heb ik nog niet!’ En natuurlijk kreeg de peuter dezelfde pony. Maar dan in een andere kleur. Maar hé, het was allemaal lekker afgeprijsd en de kleuter glunderde. Prima.
Meteen naar huis
Toen ik daarna voorstelde om nog iets te drinken, zei mijn kleuter – normaal gesproken altijd erg van de drankjes en hapjes – meteen ‘NEE!’ ‘Mama, ik wil gewoon thuis lekker met mijn nieuwe speelgoed spelen.’
Oké, daar zat wat in.
En dus speelt ze al de hele tijd met haar nieuwe pony en haar andere My Little Pony’s in het My Little Pony kasteel dat op haar kamer staat. De héle film wordt nagespeeld. Inclusief duistere momenten. Zo spannend vond ze het dus.
Misschien moet ik haar de volgende keer meenemen naar IT.
Just kidding.
Voor écht spannende momenten in de bioscoop hebben we de peuter al.
Geef een reactie