Sinds een paar dagen hoor ik het geluiden van hamers, steigers die in elkaar worden gezet, hout dat wordt gesloopt, getimmer en gezaag. Met dank aan een verbouwing op zolder. Want hoezee, we krijgen een zolderkamer erbij.
Die zolderkamer hadden we nog niet. Onze zolder staat vol met troep, dat zullen veel mensen vast herkennen, maar een echte kamer was er niet. Zonde, want zo groot is onze eerste verdieping niet. Ook weer niet klein, maar laat ik het zo zeggen: de peuter slaapt niet in een al te grote kamer.
Nu is dat niet erg. Ze is nog klein en speelt nog amper op haar kamer. Dat doet ze bij de kleuter die een grotere kamer heeft.
Tot we bedachten dat als we een zolderkamer zouden maken, de kleuter – als ze eraan toe is – naar zolder kan, de peuter de kamer van de kleuter kan overnemen en wij opeens die kleinere kamer hadden voor kledingkasten. Om maar wat te noemen.
Een aantal buren had dat ook al gedaan en de één na de ander was er heel tevreden over.
En dus vroegen we een paar aannemers om een offerte. Die offertes kwamen er. En wat voor offertes. De één was nog duurder dan de ander. Al vond de ene aannemer het een hele schappelijke prijs. Een gevalletje van wij-van-wc-eend- adviseren-wc-eend. Maar hé, dat mag.
Een bevriende aannemer kwam met een schappelijker prijs. Een probleem? Hij had het nogal druk. En dus begon de verbouwing niet voor de zomer, ook niet aan het eind van de vakantie, maar nu.
Dat was even slikken. Ik had het al zo druk met werk, kinderen en de rest. ‘Het komt allemaal wel goed’, zei mijn vriend die ging meehelpen met de bouw (de man heeft twee rechterhanden). ‘Het is toch op zolder. Je merkt er niet zoveel van.’
Nou, dat moest ik nog maar zien.
Maar hij had gelijk. Oké, er staan steigers rond het huis en ja, ik hoor geluiden. Maar dat is het. Daar kan ik prima mee leven. Bovendien is na drie dagen de omheining al klaar, ligt het dak erop en zit één zijkant er al officieel in. Het begint er zowaar als een echte kamer uit te zien.
We hebben natuurlijk nog even te gaan, maar tot nu toe gaat ‘t lekker. Hopelijk is het binnen twee tot drie weken klaar.
En dan resteert de vraag: wil de kleuter nu al in die kamer slapen of toch maar niet? Ik gok het laatste. Maar hé, ze mag er nog even over nadenken. Desnoods een paar jaar. Die zolderkamer blijft wel.
Geef een reactie