De zelfgemaakte lampionnen staan klaar, net als de lichtjes en natuurlijk de twee plastic tassen. Je hebt ‘m waarschijnlijk al door: vanavond is het Sint Maarten. Mijn dochters kunnen niet wachten.
Snap ik wel. Toen ik jong was, vond ik Sint Maarten briljant. Aanbellen, een liedje zingen en snoep ophalen. En het daarna natuurlijk opeten. Dat was vooral mijn hobby. Best grappig omdat ik vroeger een heuse zoetekauw was. Nu niet meer. Tenzij ik zwanger ben, maar dat is een ander verhaal.
Maar goed, het stokje is nu letterlijk en figuurlijk doorgegeven aan mijn dochters. En zij leven er al dagen naar toe. Dat komt ook omdat ze op school hun eigen lampion mochten maken. Er is zelfs al op de peuterschool en de basisschool een mini-lampionnenoptocht georganiseerd.
Konden ze alvast even oefenen.
Maar vanavond gaan ze echt los. Jas aan, lichtje aan en gaan met die lampion. Maar eerst moesten we natuurlijk de liedjes oefenen. De kleuter zingt al uit volle borst ‘Sint Maarten.’ Inclusief de ‘vieze’ versie.
De peuter vertikt ‘t helaas om een liedje te zingen. En ja, ze hebben fanatiek geoefend op de peuterschool, maar vooralsnog ziet de peuter er het nut niet van in. ‘Stom’, zei ze vanmiddag.
Als dat maar goedkomt.
Maar ach, de kleuter zal wel voor twee zingen. Zelfs als het keihard regent. Want die snoepzak moet natuurlijk wel een beetje gevuld worden. Maar dat gaat vast lukken. Met of zonder ‘t zingen van de peuter.
Geef een reactie