Onlangs vertelde ik je over de kerstboom die door de katten was geterroriseerd, onze scheve boom en de Discoboom. Dit jaar hoopte ik op een stijlvolle kerstboom. Die missie is mislukt. We hebben wéér een Discoboom.
Discoboom
Ik noem het een Discoboom omdat er lichtjes inzitten die aan en uit gaan, roze slingers rond de boom gedrapeerd zijn en de kerstboom voor de rest versierd is met de lelijkste kerst-ornamenten die je je maar kunt voorstellen.
Er hangen nog prachtige kerstballen tussen. Maar da’s wel even zoeken.
Niet de bedoeling
En nee, dat was zó niet de bedoeling. Ik was zelfs nog met de kleuter naar de kerstmarkt in het plaatselijke tuincentrum gegaan om wat stijlvolle kerstballen in te slaan. Daar slaagden we – vond ik dan – in.
Dat was veelbelovend.
Altijd weer die lichtjes
Gistermiddag haalde mijn vriend dan ook de kerstboom op. Een echte he? Geen nepper. Lijkt mij wel handig, want geen naalden. Maar dat vindt mijn vriendlief geen kerstboom, dus haalt hij een echt exemplaar. Ook goed.
Intussen haalde ik de kerstspullen van zolder en ontwarde ik de kerstlichtjes. Normaal gesproken vind ik dat een enorme rotklus, maar omdat ik het vorig jaar met veel zorg had opgeborgen, duurde die lichtjes niet lang voordat ze ik ze erin kon doen (ik kan het wel).
De normale lichtjes, bedoel ik daarmee. Niet die varianten die aan en uit gaan en een epileptisch persoon met gemak een paar aanvallen kan bezorgen.
Met één ding had ik geen rekening gehouden: mijn vriend stond naast mij. ‘Waarom doen we niet die knipperende lichtjes erin. Dat zijn mijn FAVORIETE lichtjes!’ Mijn kleuter hapte onmiddellijk. ‘JA, DAT ZIJN PAPA’S FAVORIETE LICHTJES!’
In het kader van vrede op aarde – waar kerst toch redelijk voor bedoeld is – heb ik ze er maar ingehangen.
IJsbeer in de boom: hallo Discoboom
Mijn peuter intussen had de dozen opgemaakt waar de kerstspullen van vorig jaar inzaten. Lees: de spullen die er dus NIET in moesten. Te laat, voor ik het wist liep ze met een roze rendier naar de boom en hing ‘m erin. Mijn kleuter had achtereenvolgens twee glimmende discoballen, een ijsbeer en een gigantische bloem te pakken.
Ooit had ik daar geld voor betaald omdat de kleuter ze zo graag wilde toen ze drie was. Nu vervloekte ik mijzelf erom.
Voor ik het wist hing de boom vol. De oude kerstdecoratie stal de show. De nieuwe, stijlvolle ornamenten vielen nauwelijks op. Het was wéér een discoboom.
‘Ik ga ‘m vanavond wel herschikken en opnieuw inrichten. Geef ik de schuld wel aan de kat’, dacht ik daarna. ‘Laat maar gaan.’ Want ja, de kinderen vonden ‘m mooi. En mijn vriend ook. Vooral de lichtjes vond-ie ‘prachtig.’
Een eigen kerstboom
Een paar uur later was vriendlief vertrokken naar zijn schaatstraining, lagen de kinderen naar bed en staarde ik vanaf de bank naar de boom. Het ding was foeilelijk.
Maar ik heb ‘m niet opnieuw ingericht. Dat kon ik ook alweer niet over mijn hart verkrijgen. En het was overigens ook wel heel zielig voor de poes wanneer zij weer eens de schuld zou krijgen van de kerstboom die zogenaamd was omgevallen.
Ik heb ‘t zo gelaten.
In januari 2018 moffel ik tijdens het opruimen gewoon de vermaledijde lichtjes en al die vreselijke ornamenten in een aparte doos. Dan mogen de kinderen in 2018 hun eigen boom optuigen. Heb ik over een jaar eindelijk mijn stijlvolle boom.
Zal je zien dat-ie dan weer scheef staat.
Geef een reactie