Kerststress!

‘Gaan die kinderen nou eten in de klas of niet?’ vroeg mijn vriend vanochtend. Oh shit ja, mijn kleuter had inderdaad een kerstviering in de klas. Maar ik had niets gelezen over eten. Of had ik nou weer een mailtje gemist? De stress sloeg weer toe. En ik had nog niet genoeg kerstress deze week.

Stressssssss …

Een vriendin voorspelde het ooit toen mijn kleuter nog héél jong was. ‘Geniet er maar van. Straks gaat ze naar de basisschool en heb jij in de week voor kerst het zweet op je voorhoofd door alle drukte.’ Mijn vriendin had het althans wel. Nog steeds, zo zei ze laatst.

Nou, da’s veelbelovend.

Hier ook al. Met dank aan de kerstvoorbereidingen, teveel werk en huilerige kinderen die slecht slapen. En dan ook nog die kerstviering.

Kerstviering in de klas

Vorige week kregen we pas een mailtje van de school van de kleuter. Dat de kinderen in hun mooiste kerstkleding voor een uurtje naar school mochten om half zes ‘avonds. Intussen mochten de ouders eten en drinken op het versierde schoolplein en daarna – na dat uurtje dus – konden we met z’n allen zingen op datzelfde schoolplein. Oh.

Er stond niets in over eten. En dus vergat ik dat voor het gemak ook maar even.

Hoe dan?

Want mijn vriend gaat vanavond eten en bowlen en moet daarna nog een condoléance. En mijn jongste zit vandaag op het kinderdagverblijf en moet ook nog opgehaald worden. Hoe dan? En op tijd de kleuter ophalen bij een vriendinnetje vanmiddag, haar in de kerstkleding krijgen (had ik gelukkig in oktober al gekocht), een hap laten eten en daarna naar school? Huh? En dan de peuter ophalen, naar huis, snel wat eten zodat mijn peuter niet bijkans ontploft van de honger en daarna weer de kleuter ophalen? Watte? En daarna zingen? Ehm …

Lichtje

En toen moesten we vanochtend de kleuter ook nog een waxinelichtje meegeven. Dat is een led waxine-lichtje in een plastic bol geworden. Nu kan de kleuter niets meer met die glazen potjes waar die lichtjes in moesten. Nou, dan maar geen potje.

En dat eten dan?

Maar we zaten nog steeds met dat eten op school.

Ik heb het de juf maar gevraagd. En er maar aann toegevoegd ‘dat ik best wat mee wilde nemen.’ Want ja, als je dan toch het veel te druk hebt, kan dat er ook nog wel bij.

‘Nee joh’, zei ze. ‘Ze krijgen gewoon limonade en een koekje.’ Ik was me toch een partij opgelucht. Voor hetzelfde geld had ik dit stukje niet getikt, maar had ik dertig worstenbroodjes moeten maken. Soms zit het leven ook nog wel eens mee.

Vrede in mijn hoofd

Vanmiddag maak ik in plaats daarvan wel macaroni met boterhamworst. Dat kun je altijd opwarmen en eten op een tijdstip dat uitkomt. Al moet ik dertig keer heen en weer die school.

Bovendien ligt de wijn koud. Ik heb zo’n idee dat ik dat vanavond wel nodig heb.

Voor jullie alvast merry christmas en vrede op aarde. Maar ik zal blij zijn wanneer deze week voorbij is. Dan komt er misschien ook een beetje vrede in mijn hoofd.