Laatst schreef ik toch een blog dat mijn peuter tegenwoordig heel graag ‘hoeft niet’ roept? Nou, toen wist ik nog niet dat ze diezelfde middag ook nog eens heel hard ‘hoeft niet’ zou gillen bij de kapper. En dan duurt een kwartiertje lang.
Vorige keer ging het beter
En nee, dát had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
De vorige keer – de eerste keer voor de peuter– bij de kapper ging het onverwacht goed. Ze ging lekker in de stoel zitten, liet d’r haar knippen en er mocht zelfs een kek vlechtje plus glittertje in.
Wij zaten aan de stamtafel, lazen een krantje en dronken koffie en thee. Al luisterde ik ook naar de kleuter die graag veel praat met de kapsters.
Dat zou dus nu ook wel moeten lukken. Toch?
‘Hoeft niet!’
In de kapperszaak ging het aanvankelijk nog goed. Ze liep vrolijk de zaak binnen, hing haar jas op en liep achter haar zus aan richting kinderhoek. De tv stond al aan. Niets meer aan doen.
De kleuter klom in de stoel, begon te praten tegen de kapster en liet zich meteen de cape omdoen. De peuter zag de stoel en zette het op een gillen. Vooral toen mijn vriend probeerde haar in die stoel te krijgen. Drie maal raden wat ze gilde.
‘HOOOOOOOOOEEEEEFT NIEEEEEEEEET!’
Dan weet je dat het een lastig kwartiertje gaat worden.
Dwangbuis
Uiteindelijk hebben we haar zittend in de stoel gekregen. Mijn vriend hield de benen vast terwijl de armen vasthield. Intussen probeerde de kapper zo goed en zo kwaad als dat ging, het haar van de peuter te knippen.
Dat was een uitdaging. Mijn peuter gilde steeds luider, liep nu rood aan en schreeuwde op allerlei verschillende mogelijke manieren ‘hoeft niet!’ Gelukkig knipte de kapster snel en grondig door. Waarvoor hulde.
‘De volgende keer nemen we de dwangbuis mee’, grapte mijn vriend nog. Het antwoord van mijn peuter? ‘HOEFT NIET!’
Ja, dat hadden wij ook wel door. Uiteindelijk knipte de kapster gewoon maar door terwijl ik de peuter op de arm had.
Keihard negeren
Mijn kleuter negeerde de peuter overigens volledig. Onverstoorbaar zat zij in de stoel en babbelde erop los alsof er in het geheel niet iemand op de achtergrond was die alles bij elkaar schreeuwde. Zij liet overduidelijk niet haar plezier in het kappersbezoek vergallen door haar zusje.
Toe aan een borrel
Na een paar minuten was de ellende over. Ik zette de peuter op de vloer, ze kreeg ook nog een – totaal onverdiend – koekje en na een paar minuten had haar gezicht weer een normale kleur. Een vlechtje in d’r haar wilde ze niet. ‘Hoeft niet.’
Dat hebben we ook niet gedaan. Uiteindelijk was de kleuter klaar en konden we naar huis. Ik was wel toe aan een borrel. En de peuter? Zij heeft al gezegd dat ze nooit meer naar de kapper wil. ‘Hoeft niet!’ Maar dat had je vast al geraden.
Geef een reactie