Anderhalve week terug kreeg ik een telefoontje van de fokker dat wij onze pup konden ophalen. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik kon niet wachten om ‘m te zien. En nu ligt-ie al naast mij te slapen in z’n mand. Mijn kleine stoere vriend, Mitch.
Sneller dan verwacht
Want zoals ik al schreef, ging de komst van de pup wat sneller dan verwacht. Na wat belronden, kwam ik opeens als eerste op de wachtlijst van een fokker van Ierse terriërs te staan. En voor ik het wist belde de fokker later weer dat één van de kopers van de pups in zijn huidige nest, zich had terug getrokken.
Of ik niet die pup wilde hebben?
Mitch Keegan
En dus mochten we afgelopen dinsdag de pup ophalen uit Brabant. En ach, daar lag-ie; de laatste in zijn nest. Een slank gebouwd, bruin hondje met vrolijke oogjes en een spits snuitje. Een echte terriër. Onze Mitch Keegan (we hebben gepolderd en ‘m maar twee namen gegeven.)
Gaat best goed
En die mocht met ons mee de auto in. Hij kreeg meteen een vuurdoop van twee uur in zo’n rijdende wagen. Hij leek zich er niet echt druk om te maken. De pup ging lekker liggen en daarna viel-ie in slaap.
Twee uur lang.
En zoals het nu lijkt, past dat wel redelijk bij Mitch de pup. Hij raakte al snel gewend aan zijn bench en mandjes, houdt van spelen (maar welke pup niet) en kan ook zomaar van het ene op het andere moment in slaap vallen (net als die andere pups). Mitch eet lekker, leert nu z’n behoeftes te doen op de kranten én buiten en houdt van de kleuter (al vindt ze ‘m nog wat eng) en de peuter (is idolaat van ‘het babyhondje’).
En de kat dan?
Holy, zelfs de kat haat ‘m niet. Oké, de eerste kennismaking verliep niet echt soepel en ze was niet erg geamuseerd, maar haten doet ze ‘m niet. Ze vindt ‘m vooral irritant en negeert ‘m grotendeels. Dat kan slechter.
Alleen vindt-ie onbekende mensen soms nog een beetje spannend. Maar ook dat is logisch.
Gelukkig vindt hij ons niet spannend meer. Er komt meer vertrouwen. Zelfs ‘s nachts gaat-ie niet heel lang tekeer. Best knap voor een pup die nog maar een paar dagen bij ons is.
Maar we kunnen nu al niet zonder. Mitch is een nieuw lid van de familie. En hopelijk blijft-ie dat nog héél lang.
Geef een reactie