Van alle sporten die mijn dochter zou kunnen doen, had ik gehoopt dat mijn kleuter paardrijden niet leuk zou vinden. Drie maal raden wat mijn oudste nu wil? Juist. Paardrijden.
Niet mijn ding
En ja, dat klinkt reuze egoïstisch. Ik weet het. Maar ik heb niet zoveel met paarden en pony’s. Ooit – en toen was ik iets van zeven – leek mij het enig. Geen idee waarom, ik geef de serie Black Beauty maar de schuld.
Anyway, toen mijn vader mij – natuurlijk in Ponypark Slagharen – op een pony wilde zetten, sloeg de twijfel toe. Nou ja, twijfel. Ik was doodsbang voor de pony. Het is dan ook geen rondje op de pony geworden. Sterker nog, ik ben er jaren niet meer bij in de buurt geweest.
Mijn vader heeft overigens nog altijd wel reuze veel pret wanneer hij aan dit voorval terugdenkt.
Paardenliefhebbers
Overigens kom ik wel uit een familie met paardenliefhebbers. Mijn moeder vindt het fantastisch, mijn opa kon er ook redelijk mee omgaan en een paar – overigens voor mij wel redelijk verre – familieleden hebben zelfs stoeterijen. Net als mijn schoonfamilie die een stal hebben waarin tien tot vijftien Friese paarden staan.
Niet dat ik die stal in kom, want – met dank aan mijn astma – blijf ik er door de lucht heel ver bij uit de buurt.
Paardrijden op Terschelling
Ik was dat paardrijden dan ook flink aan het ontmoedigen bij mijn dochters. Maar zoals dat wel vaker hier gebeurt trokken zij zich er geen moer van aan. Sterker nog, op de kinderboerderij op Terschelling moesten en zouden ze op een paard (de oudste) en een pony (de jongste). Ze vonden het enig. Ze glunderden.
Dan weet je al genoeg als moeder. Vooral toen mijn oudste met een uitgestreken gezicht zei ‘dat ze ook thuis wilde paardrijden.’
Proefles boeken
En dus zit er niets anders op dan wat proeflessen te boeken. Voor haar verjaardag begin september. Eens even kijken hoe leuk ze dat vindt. Waarschijnlijk heel leuk. Het bloed kruipt blijkbaar dan toch waar het niet gaan kan. Alleen heeft dat bloed mij even overgeslagen.
Geef een reactie