Vanochtend was het tijd voor het eerste, echte schoolreisje van mijn oudste dochter. En mensen, wat had ze er zin in. Ze had niet eens tijd voor een foto.
Nu is ook wel logisch, want in groep 1 en 2 gingen ze vooral naar speeltuin X of speeltuin Y. De ouders brachten ‘s ochtends de kinderen zelf, mochten er eventueel bij blijven en aan het eind van de ochtend ging iedereen weer naar huis.
Ook hartstikke leuk.
Eerste, echte schoolreisje
Maar dit was even andere koek. In een echte touringcar ging groep 3 met z’n allen naar een attractiepark in Gaasterland. Een hele dag zelfs. Zonder ouders.
Het leek mijn oudste dochter geweldig.
‘Hier heb ik mij al zo lang op verheugd’, riep de lieverd vanochtend. ‘En ik ben helemaal uitgerust.’ Het is namelijk ook nog eens de Avond4Daagse (lekker handig geregeld) deze week, maar omdat mijn oudste zó moe was gisteravond, leek het mij verstandiger dat ze voor de schoolreis de volgende dag eens goed ging slapen.
Dat is gelukkig gelukt.
Later naar school
Nog leuker? Ze mocht een half uur later naar school, want de bus vertrok pas om half tien ‘s ochtends. En dus hadden we nog alle tijd om haar tas in te pakken (‘geen fruit alsjeblieft’) en geschikte kleding (haar t-shirt van school en een oude jeans) uit te zoeken.
Om 9 uur brachten mijn vriend en ik haar naar school. Ze huppelde letterlijk naar haar klas. Nadat ik haar een kus had gegeven, kon ik nog even stemmen (het stemlokaal zat toch in hetzelfde gebouw) en wachtte ik vervolgens met de andere ouders op het schoolplein.
Stuiteren
Na vijf tot tien minuten kwamen de eerste kinderen naar buiten. Correctie, mijn dochter stormde zo’n beetje naar buiten. Ik probeerde nog een foto van d’r te nemen, maar dat was een héle uitdaging. Het kind stuiterde vooral.
Een minuut later had ze haar vriendinnetje gevonden en voor ik het wist zat ze in de bus. Er werd mij geen blik waardig meer gekeurd. Dit was haar eerste, echte schoolreisje en ze wilde er geen seconde van missen.
Ik kon haar geen ongelijk geven.
Loslaten
Vijf minuten later waren ze – op tijd ook nog – vertrokken. We zwaaiden nog even. ‘Gek he?’ zei een moeder naast mij. ‘Ik word altijd een beetje emotioneel van dit soort momenten.’
Begrijpelijk. Ik had ook even een heel klein brokje in mijn keel. De eerste, echte schoolreis is weer een mijlpaaltje. Een teken dat je ze stiekem toch stukje bij beetje moet loslaten.
Het hoort er allemaal bij.
Toch verheug ik mij al op het moment dat ik haar kan ophalen. Ongetwijfeld is ze doodmoe. En heeft ze een vieze snoet, een vieze jeans en is ze haar jas kwijt. Maar dat is niet erg. Zo gaat dat op een schoolreisje. Ook als het je eerste, echte is.
Geef een reactie