Vanmiddag heb ik een tien minuten gesprek – pardon, oudergesprek – met de leerkracht van mijn jongste dochter. Mijn jongste dochter vindt het maar onzin.
Misschien ook omdat ik eerst het gesprek moet voeren en ze dan pas kan ophalen van de BSO. Mijn oudste dochter begreep dat wel. ‘Ja, dat gesprek zal toch een keer moeten gebeuren.’
Maar waarom dan?
Mijn jongste dochter vond het maar gek. ‘Maar waarom heb je dan dat gesprek?’ Ik vertelde haar dat de juf graag wilde vertellen hoe het met haar in de klas ging en dat ik ook nieuwsgierig was.
Mijn jongste dochter vond dit geen geldig argument. ‘Maar het gaat goed in de klas. Het is leuk hoor. En ik heb nieuwe vriendinnen … ‘ En wat mijn jongste dochter betreft was daarmee de kous af.
Niet zo moeilijk doen
Mijn oudste dochter- nooit te beroerd om zich in een discussie te mengen – was het daar niet mee eens. ‘Daar gaat het niet oooooooom! Mama wil ook weten of jij je werkjes wel een beetje goed doet!’
En bedankt.
Mijn jongste dochter keek nu een beetje verschrikt. Werkjes afmaken? Hoezo? Ze had het toch leuk in de klas? Niet zo moeilijk doen met z’n allen.
Oudergesprek
Maar ongeacht wat mijn jongste dochter ervan vindt, ik vind zo’n oudergesprek wel degelijk handig. Je weet even hoe het ervoor staat, wat goed gaat, wat verbeterd kan worden en hoe zo’n kind zich eigenlijk nu gedraagt in de klas.
Per slot van rekening ziet zo’n leerkracht je kind toch minimaal vier uur per schooldag. Is toch leuk hoe om te horen hoe het erin zo’n klas aan toe gaat.
Maar ja, vertel dat mijn jongste dochter maar.
Geef een reactie