Ken je het gevoel dat je – werktechnisch gezien – niet meer zo lekker in je vel zit? Nou, daar had ik daar afgelopen tijd last van. Maar het gevoel is weg, want ik ga weer aan de studie. Ik word lerares Nederlands.
Begonnen in de journalistiek
En nee, een jaar geleden had ik ‘t niet gedacht.
Maar goed, even terug naar het begin. Ooit rondde ik een studie geschiedenis af aan de Universiteit van Amsterdam (UvA). Prima studie. Niets aan de hand. Daarna deed ik een master Journalistiek aan diezelfde universiteit. Een verschrikkelijk slecht georganiseerde opleiding, wel een fijne stage. Dat hield elkaar in ieder geval in evenwicht.
In ieder geval belandde ik daarna in de journalistiek. Bij verschillende omroepen werkte ik op de nieuwsvloeren. Man, ik heb zelfs nog een tijdje als screener/inkoper bij SBS gewerkt. Met als klap op de vuurpijl een jaar als redacteur bij een NGO.
Daarna verhuisde ik terug naar mijn geboorteplaats, kreeg ik twee dochters en werkte ik vooral veel thuis.
Maar wat nu?
Maar mijn dochters werden ouder en ik kreeg meer tijd. En het begon weer te kriebelen om meer buiten de deur te doen. Al wist ik even niet wat dat moest worden. Na een hilarisch sollicitatie-gesprek wist ik dat ik nooit bij een gemeente moest gaan werken.
Moest ik dan terug de journalistiek in?
Maar de nieuwsjournalistiek is heftig. Zeker waar ik vroeger werkte. Onregelmatige werktijden, werken op zon,- en feestdagen en als er iets nieuwswaardig gebeurt aan het einde van je dienst, blijf je. Dan is het per slot van rekening alle hens aan dek.
De ultieme proef arriveerde toen ik een baan kreeg aangeboden als eindredacteur digitale media bij een grote krant. Als ik 27 zou zijn geweest, had ik een gat in de lucht gesprongen.
Maar hoe leuk de baan inhoudelijk ook was, alle bezwaren waren er nog steeds. De reistijd, de ploegendiensten en de stress die de nieuwsjournalistiek met zich meebrengt … Je hebt mensen die dat kunnen – chapeau – maar ik kon dat niet meer. Zeker niet met een fulltime werkende vriend en twee dochters.
Ik heb nee gezegd.
Info-avond
Maar wat dan? Op een maandagochtend kwam ik – na wat browsen – een aankondiging van NHL Stenden tegen over een info-avond over werken en leren. Lees: op deze info-avond kwam je alles te weten over hun deeltijdopleidingen en alle mogelijkheden.
‘Moet je doen’, zei mijn vriend. ‘Je zegt toch altijd dat het onderwijs je wel wat lijkt?’ Ik knikte. In het verleden had ik ooit aan de derde klas havo en vwo gastlessen op het gebied van mediawijsheid gegeven. Vond ik spannend, maar wel hartstikke leuk. Alleen ben ik er niet mee doorgegaan omdat ik toentertijd zwanger was van mijn jongste dochter.
De combi van een peuter, een baby en een nieuwe studie leek mij toch iets te ingewikkeld.
Maar ik kon nu op z’n minst infomeren bij opleidingen op die avond wat de mogelijkheden waren?
Ik heb mij opgegeven.
Lerares Nederlands
Op die bewuste info-avond stond de hal van NHL Stenden inderdaad tjokvol met informatiestands. De medewerker van opleiding Geschiedenis werd al bezig gehouden door een jongen en zijn praatgrage vader, dus besloot ik maar eens te gaan kijken bij de opleiding van tweedegraads leraar Nederlands.
Vooral omdat ‘t op de middelbare school één van mijn favoriete vakken was.
Dat werd een heel leuk gesprek met de twee leraressen van de opleiding. Ja, ik bleek aan alle voorwaarden te voldoen – was die vermaledijde master Journalistiek toch nog ergens goed voor – en hoe langer ik met die medewerkers sprak, hoe enthousiaster ik werd. De puzzelstukjes vielen op hun plaats.
‘Volgens mij ga jij dat lesgeven heel aardig vinden’, zei de oudere medewerker.’Vooral omdat je lesgeeft over taal.’ En dat was het. Daarmee had ze me.
Rustig beginnen
En nee, ik denk niet dat het lesgeven een eitje gaat worden. Integendeel. Het wordt spannend, lastig en het zal ongetwijfeld gepaard gaan met veel pieken en dalen. Maar de enige manier waarop ik het leer is vlieguren te maken voor allerlei klassen. En daarbij zal ik ook vaak hard op mijn bek gaan. Dat is onvermijdelijk.
Dat is ook de reden waarom ik begin met de tweedegraads-opleiding. Ja, ik had een voltijdse master of een kop-opleiding van een jaar kunnen doen, maar ik kreeg al hartkloppingen van het schema en de studiedruk. En dan moet je het lesgeven en de rest nog gaan leren.
Nee, dank je. Zo’n master heb ik achter de rug. Slecht bevallen. Ga ik niet weer doen.
Aan de studie …
En zo kon het gebeuren dat ik na overleg met mijn vriend en vader (even klankborden, je kent het wel) besloot om mij op te geven. Dat betekent dat ik vanaf februari weer de schoolbanken inga. En dan zal het vast niet al te lang duren voor ik mijn eerste school moet vinden waar ik ga lesgeven.
Het is ontzettend spannend, maar goed voelt het wel. Al zal ik straks ook wel eens lekker klagen. Toch, geen baan is perfect. Maar dat heb ik gelukkig in de journalistiek al geleerd.
Afbeelding: ID 6215114 © Sarah Nicholl | Dreamstime.com
Geef een reactie