Een blik op mijn Facebook timeline en ik ben vaak weer redelijk op de hoogte van het wel en wee van het kroost van vrienden, familie en kinderen. Hoewel, niet iedereen deelt foto’s waar hun kinderen op staan. Sterker nog, ik ken mensen die daar écht op tegen zijn. En ik? Ik vermoed dat ik ergens in ‘t midden zit.
Overigens begrijp ik ouders die niet willen dat er foto’s van hun kinderen op social media staan. Naast veel lieve mensen, heb je in deze wereld ook veel idioten die héle rare dingen kunnen doen met de foto’s van je kind.
Goede afspraken
Maar ik vrees dat je het niet tegenhoudt. Vroeg of laat verschijnt er een foto van je kind op op de Facebook-pagina van een tante, een vriendinnetje of een oma. Kan je heel boos over worden, maar je kunt ook proberen er goede afspraken over te maken met die mensen om je heen. Bespaart je een hoop ergernis.
Beperkt delen
En ja, ik deel ook foto’s van mijn kind op Facebook en – soms- op Twitter of Instagram. Maar dat is dan voor een beperkte groep van mensen. Eigenlijk alleen voor familie en vrienden. Bovendien gaat mijn kind niet op mijn profielfoto van Facebook, om maar even een voorbeeld te noemen. Dan wordt het namelijk opeens de wereld van het world wide web in geslingerd. En zie dat er maar weer eens af te krijgen. Google is bijzonder hardnekkig, dat kan ik je wel vertellen.
In ‘t openbaar probeer ik het delen van foto’s dan ook zoveel mogelijk te beperken. Ik plaats zo weinig mogelijk foto’s van mijn dochter op dit blog en als ik het doe, dan alleen van de achterkant of van veraf.
En altijd, maar dan ook altijd, mét kleding aan.
Daarbij post ik niet dagelijks een foto van mijn kind. Hallo, daar zit de héle wereld dus niet op te wachten. Mijn moeder dan weer wel, maar hé – daar hebben ze Whatsapp voor uitgevonden. En trouwens, ik heb ook nog wel andere dingen te doen op Facebook, Twitter of G+. Zoals uitvinden wat voor soort kleur ik ben, in welk land ik eigenlijk geboren had moeten worden of babbelen over het Eurovisiesongfestival.
Ook heel belangrijk.
Alles delen
Maar sommige ouders pakken het anders aan op social media. En da’s niet bedoeld als verwijt. Iedereen moet lekker doen wat-ie zelf wil. Zij vinden ‘t leuk om constant foto’s te plaatsen van hun kinderen en ieder ijkmoment te vermelden ( derde tand eruit, vierde zwemdiploma, de zoveelste tekening van een Teletubbie). Overigens valt het ook op dat dit soort mensen vaak ook vermelden dat ze al vier jaar, drie maanden, vijf dagen en drie uur samen zijn ‘met hun allessie.’
Ik ben dus heel slecht in het vermelden van dit soort momenten. Ik ben allang blij als ik iemand verjaardag kan onthouden. Maar dat terzijde.
‘Wat interesseert mij die losse tand nou?’
Het is vooral heel onderhoudend. Ik kijk graag naar naar foto’s van het kroost van vrienden, kennissen of familie. Al kan ik mij ook voorstellen dat sommige mensen er helemaal niet op zitten te wachten. ‘Wat interesseert mij die losse tand nou?’ riep een vriendin laatst en gooide meteen die kennis die die foto had geplaatst, uit haar Facebook.
Dat doe ik dus niet ( ik gooi wel mensen uit Facebook- maar dan vanwege andere redenen). Iedereen moet ‘t voor zichzelf weten. Want de gevolgen? Die moet je ook zelf dragen.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie