Een tijdje terug las ik in de wakkere krant van Nederland dat in 2013 1 op de 36 baby’s in Nederland via IVF geboren werd. Dat klinkt hoopvol. Vooral omdat wij toch allemaal wel een aantal stellen kennen die intussen ook hopen op een klein IVF-wonder. Ik heb zelfs een tijdje gedacht dat het mij ook best wel eens zou kunnen gebeuren …
Ik noem IVF dan ook een wonder. Als je je bedenkt dat dit een kleine honderd jaar geleden eigenlijk nog ondenkbaar was, is het echt wonderbaarlijk dat al 1 op de 36 kinderen in Nederland vorig jaar geboren werd via IVF.
Voor de één zo makkelijk, voor de ander zo moeilijk
En dat is hard nodig ook, want kinderen krijgen mag dan wel voor sommige mensen zo vanzelfsprekend zijn, voor andere mensen is het een kleine hel. Want voordat je uiteindelijk je uiteindelijk aan zo’n behandeling begint, zijn er vaak al járen van hormonenkuren, afspraken in het ziekenhuis en andere medische behandelingen achter de rug.
Zelf ook die medische molen in?
Ik ken de verhalen. Helaas. Niet uit eigen ervaring, dat dan weer niet. Al had ik het wel verwacht dat ik die medische mallemolen in zou moeten voordat mijn vriend en ik hadden het überhaupt hadden geprobeerd. Ja, dat klinkt raar, maar dat had dus twee redenen.
De eerste? Mijn ouders hadden moeite om in eerste instantie kinderen te krijgen. Na een paar jaar kwam ik. En daarna? Daarna kwam er niemand meer. Enig kind dus. Niet erg, prima te doen. Maar de vraag ‘goh, hebben jouw ouders daar zelf voor gekozen?’ heb ik altijd behoorlijk direct gevonden.
Alsof je soms zelf kunt kiezen voor kinderen. Nee, dat kan niet iedereen. Maar goed, zoals mijn eigen ouders zelf al zeiden: ‘er zit een wereld van verschil tussen één kind en geen kinderen.’
En de tweede reden? Dat had te maken met het feit dat ik tijdens mijn puberteit aan de groeiremmers zat. Vooral omdat ik buitensporig lang dreigde te worden. En nee, daar had ik geen zin in. Ik was mijn hele jeugd al buitensporig lang, ik had geen zin om dat de rest van mijn leven te blijven.
Dat kon, maar – zo waarschuwden de kinderartsen in het ziekenhuis van Groningen mij – de gevolgen van de groeiremmers op de vruchtbaarheid op lange termijn waren – mede door het relatief korte bestaan van de medicijnen – nog niet goed onderzocht. Het zou een mogelijkheid kunnen zijn dat het een negatief effect zou kunnen hebben op het krijgen van kinderen.
Artsen zijn dol op het gebruik van het woord kunnen. Maar hé, gelijk hebben ze wel. Beter goede waarschuwingen vooraf dan gezeik achteraf.
Zwaard van Damocles
Ik besloot het wel te doen. En daar heb ik nog steeds geen spijt van. Wel hing het de jaren erna lichtjes als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Wat als ik nou heel graag kinderen zou willen en het niet zou lukken? Zou ik adopteren of zou ik die medische mallemolen in gaan? Wat als ik nou een leuke vent zou ontmoeten die kinderen wilde en ik hem dat niet zou kunnen geven?
Ik bedoel, met mijn voorgeschiedenis zag het er allemaal niet bijzonder gunstig uit.
Stress!
Hoe ouder ik werd, hoe belangrijker die vragen dan ook leken te worden. Maar uiteindelijk bleek het voor mijn huidige vriend geen probleem. En ja, ik had ‘m al in een vroeg stadium verteld over dit hele verhaal, maar hij was er niet bijzonder van onder de indruk. ‘We zien het eerst wel eens even een jaartje aan’, zei de man. ‘Geen stress.’
Maar die stress had ik wel. ‘Wat als het nou niet lukt?’ riep ik tegen ‘m. Vooral nadat ik was gestopt met de pil. Iedere maand was het weer afwachten. Tot na vijf maanden het ongelofelijke gebeurde: ik werd zwanger. En hoewel de eerste drie maanden een hoop gedoe waren ( denk aan veel bloeden en een verhuizing) bleef mijn dochter gewoon zitten waar ze zat.
Ik mag niet klagen
Twee jaar later huppelt er een vrolijk meisje rond en is de tweede dochter druk bezig om in mijn buik te groeien. Die tweede zwangerschap liet maar zes maanden op zich wachten. Misschien voor sommige mensen lang, voor ons best kort.
Ik mag niet klagen. Sterker nog, ik ben hartstikke blij. En opgelucht. Alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Wij hebben geluk gehad. Waarom? Joost mag het weten. Het is afhankelijk van zoveel factoren die allemaal een beetje moeten meewerken. Is dat niet het geval, dan is eindeloos oefenen en geduld niet meer genoeg. Dan moet de wetenschap een – kuch – handje helpen.
Groots gebaar
En ja, ik ken stellen die al hun hoop gevestigd hebben op die wetenschap. Stellen die nu in Nederland zijn uitbehandeld en hun heil zoeken in landen als België of Duitsland. En die veel, heel veel, in zouden leveren voor één kind.
Het breekt je hart. Vooral toen een aantal van die vrouwen mij feliciteerden met mijn zwangerschappen. Ik vond het groots. En dapper. Het moet zo’n pijn doen om te zien dat het bij andere vrouwen wel lukt en dat jij en je partner maar moeten leven met die onzekerheid of het wel of niet lukt. En dan al die behandelingen met die rothormonen, die spanning (‘slaat het dit keer wel aan’) en de stress …
Het moet verschrikkelijk zijn.
Dank je wel voor IVF
En daarom was ik blij te lezen dat het soms ook lukt met bijvoorbeeld IVF ( of via IUI of ICSI – lees maar) Natuurlijk zijn deze technieken niet zaligmakend. Artsen en andere wetenschappers doen wat ze kunnen, maar kunnen ook het onmogelijke niet mogelijk maken.
Ik hoop dat het voor de stellen die ik ken dat het wel lukt. Het is ze gegund. Andere stellen die het proberen trouwens ook. Met een beetje pech hadden wij ook zomaar één van die stellen in de behandelkamer kunnen zijn.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie