‘Ging het een beetje goed met de kraamverzorgster?’ vroeg een aantal mensen de afgelopen week. ‘Het ging super’, zei ik nog. En dat meende ik, want ik had een dijk van een kraamhulp. Maar als ik de verhalen van anderen soms hoor, kan dat ook heel anders gaan.
‘Ze lulde de oren van je kop’
Nu moet ik zeggen dat ik na de geboorte van mijn oudste dochter ook een fijne kraamhulp had. Oké, ze – in de woorden van mijn vriend dan – ‘lulde de oren van je kop’, maar lief was ze wel. En ach, ze draaide veel wasjes, hielp met de borstvoeding en was lekker aan het stofzuigen. Het ging prima.
Toch raar: een wildvreemde in je huis
En dan moet je altijd maar weer afwachten hoe ‘t gaat met een andere kraamhulp. Want laten we wel zijn: een wildvreemd iemand brengt na je bevalling opeens toch zeker drie tot acht, negen uur overdag door bij jou door in huis. Een week lang. En ik weet niet hoe het met jullie is, maar normaal gesproken ben ik daar niet echt een voorstander van.
Een dijk van een kraamhulp
Maar wat bleek? Deze kraamhulp was een no nonsense vrouw die énorm praktisch was en ook nog eens – niet geheel onbelangrijk – een groot gevoel voor humor had. Ze kwam meteen to the point. ‘Wil je het gewoon zeggen als ik iets moet doen of als je iets niet fijn vindt?’ Nou, daar kon ik wel wat mee.
En de grap is dat dit helemaal niet hoefde. Deze kraamhulp draaide meteen lekker mee. En mijn hemel, wat maakte ze goed schoon. En oh ja, ze kon goed overweg met mijn oudste dochter en nog beter, ze was vooral heel gezellig. Ook toen het even met die borstvoeding niet meer lukte en ook toen ik er even doorheen zat en zij ervoor zorgde dat de pan met boerenkool klaar stond.
Het was een dijk van een kraamhulp.
En hoe blij ik ook was dat ik mijn huis weer voor mijzelf had, stiekem vond ik het wel jammer dat ze na een week weer vertrok. Laat ik het zo zeggen: ik betaal straks met veel plezier die eigen bijdrage voor de kraamzorg. Ze maakte ‘t dubbel en dwars waard.
Slechte ervaringen
Maar dat komt dus niet altijd voor. Sommige mensen hebben helemaal geen zin in een kraamhulp, maar komen er bijna niet onderuit ( lees dit blog maar), terwijl andere mensen totaal niet klikken met de kraamhulp. ‘Ik had het gevoel dat zij mij constant op de lip zat’, vertelde een kennis ooit. Een andere vriendin vertelde dat haar kraamverzorgster ‘erelid van de boorstvoedingsmaffia’ was en bij een ander at de kraamhulp het gebak in haar ééntje op.
Het kan verkeren.
Nee, dan liever mijn kraamhulp. Die gun ik iedere vrouw die bevallen is. En dat is toch best fijn. Ik zou bijna – met nadruk op bijna – zeggen: als ik een derde zou krijgen, dan zou ik d’r weer willen hebben. Maar dat gaat ‘m niet worden. Misschien in een volgend leven.
Nu ben ik nieuwsgierig: hadden jullie een fijne kraamhulp of waren jullie blij dat de week voorbij was?
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie