Het is een cliché, maar het voelt als de dag van gisteren dat mijn peuter werd geboren. Maar precies twee jaar geleden werd ze om kwart voor zes ‘s ochtends op de wereld gezet. En nu? Nu is ze al een energieke peuter die hekel heeft aan regels en precies doet wat ze wil ...
Want deze afgelopen twee jaar zijn bepaald niet ongemerkt voorbij gegaan. Zo was ze eerst een vrolijke baby die overal sliep met een dik bos zwart haar. Maar gaandeweg veranderde dat. Ook omdat de lieverd geen geluk heeft met haar pijnlijke oren, nog steeds slecht slaapt en al zo vaak is ziek geweest dat ik het niet eens meer bij kan houden. Oorontsteking, piepende longen, gekke huiduitslag op haar rug … We konden de bingokaart van de kinderziektes dan ook moeiteloos aanstrepen.
En dan heb ik het nog niet eens over die keer dat ze bijna stikte in een afgebroken plastic stempeltje. Ik word er nog wel eens zwetend van wakker. Sommige dingen zijn echt niet voor herhaling vatbaar.
Maar eerlijk is eerlijk, dat zit haar energieke karakter gelukkig nog steeds niet in de weg. De lieverd klom al vroeg overal op en viel er trouwens ook vaak vanaf. Schijnen ze hard van te worden, maar ik heb momenten gehad dat ik het zweet op mijn voorhoofd had omdat ik constant achter haar aan rende. Al was ik die keer dat ze op de eettafel was geklommen en probeerde aan de lamp te hangen, net iets te laat.
Maar hé, de peuter heeft het overleefd. En de lamp ook.
En nog een voordeel? Ik hoefde niet eens wat aan sport te doen. Ik hoefde alleen maar achter mijn dochter aan te rennen. Aan het eind van de dag was ik uitgeput. Een betere workout is er niet.
Je zou bijna denken dat ze alleen maar ondeugend is. Maar zo heftig is het niet meer. Nou ja, ondeugend is ze wel, maar lief is ze ook. Het is – zoals wij het noemen – een echte knuffelkont. Een meisje dat heel erg houdt van dieren, speelgoedpaarden, poppen en dingen als keukentjes en loopmotors waar ze mee in de weer kan.
Ze zegt alleen nog niet zoveel. Al komt er soms zomaar een woord als ‘scooter’ of ‘motor’ uit. Maar ach, haar zus zei ook geen woord totdat ze tweeënhalf was en kletst ons nu de oren van het hoofd. Bovendien begrijpt mijn peuter alles wat we zeggen. Tenzij ze er geen zin in heeft. Maar dat valt meer in de categorie Oostindisch-doof. Daar hebben sommige volwassenen die ik ken nog steeds last van.
Maar een lieverd is het. Ik kan mij niet voorstellen dat ze er ooit niet is geweest. En ondanks sommige zorgen en slaapgebrek hou ik vreselijk veel van dat ondeugende wijffie dat een hekel heeft aan regels, precies haar eigen gang gaat en nu al vrijheid hoog in het vaandel heeft. Lees: ze voelt zich snel gevangen en doet er vervolgens alles aan om te ontsnappen.
Het kind is een echte Waterman.
Maar weet je wat, dat is helemaal prima. Een energiek, ondernemend en eigenwijs karakter is soms ook echt een voordeel. En ach, dat ze een hekel heeft aan regels is ook niets nieuws onder de horizon. Het hoofd van de peuter als ze het dan toch moet doen wel. Een chagrijniger peuterhoofd ga je niet vinden.
En probeer dan maar eens niet te lachen.
Ze is dan ook een bron van vermaak voor ons en d’r omgeving. En dat zal in het derde levensjaar straks vast niet anders zijn … Gelukkig maar.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie